(door Henk de Koning)
Stikt de buule!
Umme reden det van mien overjeurig gebit drie kronen waarn of’ebreukn en een mense, ook bi’j ‘et older wurn, er graag knappies bi’jlup, kwam ik veur drie kunsttanden in be’andelingk bi’j een implantoloog. ‘Neemt u plaats,’ wees de specialist uutneudigend noa een, veurnameluk teegn bloedspatn met plastic overtrukn tandartsstoelle. ‘Ei glimlachen as Dracula, die een ni’j slachtoffer ‘ef ‘evunden. ‘Drie implantaten, zei u? ’, informeern de specialist nog maar ies. Met een skarp pennegien in mien gebit alvaste op zuuk noa een beginnegien. In ‘et pand ‘ernoast begun een drilbore op bouwvak-starkte te ratelen.
‘Da’jsz gien plettig sjeluud, zo vlagk noajst een tandartse,’ slissen ik langs een slieptullegien det vijandig an mien tandsteen was goan knagen. ‘Eerst een foto maken,’ oordeeln de arts, mien toevertrouwend an een assistente met anleg veur bejeurdenzurg die mien stevig anpakkend noa een happaraat leiden det met röntgenstraaln de ska an mien gebit ook nog ies deurzichtig bloot lei. ‘We doen het zo,’ sprak de arts en lei met een viltstifte op een medarn tekenburd de ganse hoperasie zo bloederug uuteen, of ie een klassien ni’je Draculaagies opleiden. ‘Kijk,’ vervolgen ie, ‘hier klap ik ‘et tandvlees tot op het bot open om te zien of het kaakbeen voor implantaten wel sterk genoeg is. ‘Zo niet, dan breng ik eerst wat kunstbot aan. Dat schrapen we af en voor de hechtingen…’ Ik mos mien an de Dracula-stoelle vastegriepm, umme niet metene onderuut te goan want de mage drei’jen mien as een centrifusie in de rondte.
‘Ja, ’t is heel wat!’ gaf de tandarts toe met een Sundekloasstemme, die verluskundigen wel gebruukn umme een anstoande moeder met de echo-beelden te verrassen det ‘et toch een drieling wurdt. Noa een uurtien zat ‘et kunstbot er in en was ook ‘et tandvleis weer ‘ehecht. ‘Over twee maand weerkomen voor de implantaten,’ sprak de tandarts. ‘Eerst de wonden maar goed genezen.’ Op de of’espreukn dag stonden de implantoloog en zien assistentes mien al compleet gekostumeerd op te wachtn. Blauwe operasie-handmuffies an, operasie’skurten veur, blauwe mussies op de kop en chirurgisch muilkurfies veur teegn, ik denke, nat proatn. De Dracula-stoelle wier in een niet meer uut te ontsnapm ligstand ‘ezet en deurmee was ‘et spel op de waagn. ‘Doet u de mond maar goed open,’ adviseern de tandarts, mien uut onverwachte hoek een mondklemme in spagaat-stand tussen de koezen drukkend. Neudig umme te veurkoomm da’k in mien radeloos’eid de kaakn met zoveule geweld op menare zol klapm en de tand’eelkundige metene ook zelf onder medische be’andelingk mos.
‘De verdovink!’ riep de implantoloog bekant feesteluk. Maar inplaas van taarties kwam ie met een forse spuite anzetn, die dichterbi’j almaar groter wier…‘Et uutwarkn van de prikn gebruukn de arts veur ‘et alvaste kleurlègn van wat gereedskap, metalige geluudn makend as thuus in de vurkenbak a’j ‘et broodmes zuukn. Duurt ‘et nog lange? wo’k weetn, maar gien mense zeeg wat want met zo’n molle-klemme op skarp as bit klunk ‘et as: ‘Duursjj nog lagggg ?’ en dan ei’j det. Ruum twee uur duurn de operasie want er mos toch nog ‘eel wat gebeurn. Een waterspuitende zoegslange, handbediend deur ene van de assistentes, slurpen tut dieppe achter in mien kele, steeds net bi’jtieds ‘et lusvallend ofval op. Toch glipm nog een skruuffien eignwies deur die blokkade ‘ene. De assistente er met ‘aar stofzoeger metene achteran en kreeg de uutbreker zo dieppe weg in mien luchtpieppe asnog te pakn det mien de adamsappel nog lange tied onrustig anvuuln. ‘Gaat het een beetje, meneer?’ informeern de tandarts-assistente met altoos lente in de oogn.
‘Niks an ’t handtien!,’ gorgelen ik stoer weerumme want eens een haantien, altoos een haantien. De implantoloog rommelen now weer in zien gereedskapskiste en vun een blinkend hamertien. Deurmee timmeren ie drie titanium pennegies op een rijgien in teveurn in mien boomkake gebeitelde openingks. Fienzinnig vakwark det eemwels anvuuln of ie een peerd besloeg. Met een krikkend sleuteltien dreef ie de inplantaatn nog dieper in ‘et bot. ’t Kosten flink wat tied; een teegnvaller weur de verdovingk niet op wachtn. De implantoloog marken det an de rauwe galp die ik uutstootn toen de eerste steek van de noalde veur de hechtingks as een steekvlamme mien tandvleis deurboorn. ’k Zal nog wat bijspuiten,’ reageern de arts meeleemd. ‘Eerst nog een röntgenfoto maken, dan u bent voorlopig klaar.’ De assistente loodsen mien weer zweur ondersteunend noa ‘et happeraat. ‘De vervolg-operatie is over een maand’, melden de arts. ‘Eerst moeten de implantaten goed aan het kaakbeen hechten. Dan de hechtingen er uit en komen de kronen er op. ’t Verbazen mien trouwens det de man mien nog herkenn vanuut de tied van veur die zweure ingrepe want deur al det gerop, gespuit, geboor en gehamer was mien gezichte op’ezwuln as een hamster met volle wangzakn zien winterveurroad an ’t opbouwen. Zweure bloeduutstortinks kleurn mien gezichte peurs-kobaltblauw, as kleurstellingk meegoande met de medarne experimentele kunst. Een opmarkeluk palet vanof mien ene oge tut onder an de kinne.
De bek sting mien skeve as van een bokser bi’j een zweure knock out. An de balie, die ansleut bi’j de wachtkamer, melden ik mien veur de volgende ofsproake. ‘De anblik van mien zweur misvurmde gezichte, op’ezwuln en bloeddeurloopm, joeg een sturm van skrik deur de wachtkamer. Now ook begun de bouwvakbore weer te ratelen. Veur de patiënten, die de Dracula-stoelle nog inmoszen, een zó bloedstollend geluud det zich in kurte tied, vanuut de wachtkamer, een opleupien bi’j de tweletn vurmen. De assistente verskeen met de oproep veur een volgende patiënt. Ze mos glimlachen bi’j ‘et zien van al die verontruste gezichten, die ‘aar vanuut de wachtkamer in benauwd stilzwijgen ankeken. En de oorzake van die plotselinge onrust wel begriepend, lei ze kalmerend uut: ’Dat zware boren wat u hoort heeft niets te maken met die meneer daar hoor, met zijn opgezwollen gezicht. De buren van hiernaast zijn de badkamer aan ‘t verbouwen.’ ‘t Klunk best geleufwaardig. Toch bleef ‘et nog lange onrustig in de wachtkamer…
