(door Henk de Koning)
Stikt de buule!
‘Et gratis kuppien koffie met een maalmuppien er bi’j was er nog altoos noa ofloop van de dienst in ‘et eeuwenolde, sfeervolle karkien op Vlieland, al jeurn mien vaste vekansie-stekkien. Een goeje gewoonte van ‘et Vlielandse karkbestuur, iedere zundag, noa de dienst, veur alleman de karkdeurn waagnwied lus te zetn zodet, noast ‘et karkvolk, ook speuls anlopende toeristen in de karke van een gratis bakkien kunn genietn. De zunne straaln wat de natuur die zundag, met alle gezindten zo vredig bi’j menare, in ‘et teken van de Skepper, van hemelsblauwe vleugels veurzag. De tied giet trager op zo’n eiland, weur ‘et ritme van de zee, ‘et Wad en de op-, en neergoande slinger van Doeksens veerboot met eign wetten duudeluk maakn det alles kump en giet op zien eign tied. ‘De opbrengst is voor het restauratiefonds van de kerk,’ sprak de vrouwe, een diepgewurtelde muurbloemme, in de leeftied van al ruum de opvliegers veurbi’j. Ze sting in de luwte van de preekstoelle, in een drei’jkolke van rumoerige koffiedrinkers, stoande achter een toafel met putties in karkeluk groepsverband ‘emaakte Granberrysjam, vissend noa mogelukke ofnemers. ‘We sparen voor voorzetramen in de kerk want dat scheelt ’s-winters zoveel in de stookkosten,’ lei ze aarzelende veurbi’jkomers uut.’ En anmoedigend wiezend noa de putties op toafel: ’t Zijn ook echte Granberries’s die er in zitten hoor.’ Een waarborg die de putties, met duudeluk leesbare letters op de etiketties zelf ook al verlokkend uutstraaln. ‘We hebben al een mooi beginnetje,’ sprak ze fier. ‘Wacht, ik zal het u even laten zien.’ Vanonder de sjam-toafel ‘aaln ze, veur kleinverbruuk, een onverdacht kasbuukien teveurskien. ‘Zoveel is ‘t al,’ triomfeern ze, een bedrag van 600 euro aanwiezend, eenzaam piekend in een vlakte van blank papier. ‘Lang niet genoeg natuurlijk, maar toch al flink wat.’ Ze glunderen met blossige Granberry-keunties. ‘Et orgel zetn in, maar de domineer, in zwaarmoedig zwart, gebaarn de organist det ‘et wat kalmer an mos want de zweure slepende neutn dreunen lange deur in ‘et kleine karkien en op die maniere kwam er van nog eemm gezellig noaproatm noa de dienst, niks terechte. Fietsend over de Durpsstroate deur een leemtige gruuntunnel van ruisende platanen en langs ‘et skrapend rangskikn van lui ontwakende terrassies, nog eemm op bezuuk bi’j ‘De Richel; een durps-knus resterantien met een ongedwongen ‘een-bietien-van-thuus-en-een-bietien-van-’t eiland-spijskaarte’. De ‘artelukke zoenn die uutbaatster Marjolein ons ter begroetingk op beide wangen brandt; de makkers-knuist van Rick, ‘aar man; de stralende lach van grootmoeder Cora die, nog warm van ’t fornuus, handenwringend in een theedoek, vanuut de keukn kump gedag-zègn, en serveerster Francis, die noa een muujlukke tied weer lachen kan, geemm oe weer det fijne vekansiegevoel: eens Vlieland, altoos Vlieland!
De zilte geur van opdreugend wier slui’jeren over het eiland. Het Wad was weer ies dreuge ‘evaln en rusten uut van de terugtucht van de rusteloze zee die met eb en vloed gedoemd is eeuwig te koomm en te goan. Vandage een wolkenloze lucht vol geluudn. Een kladde zeevoedsel, op ‘ediend deur ‘et dreug‘evaln zee-slik, dut hongerige meeuwen krijsend ‘an toafel’ goan. De Vlierhors-Expres, een zweure, overkapte terreinwaagn stiet, de laadbak vol toeristen in blijde vakantiestemming, op punt van vertrek noa de Vlie’hors; een uutgestrekte, zandvlakte an de zuudpunt van ‘et eiland. De Rooje Cocker Spaniel ‘Jutter’ zit al ruum van teveurn, noast de sjaffeur, zien boas, op de bi’jriederstoelle, rechtop te wachten tut ze eindeluk ies goan. ’t Kon vandage Jutters jubileumrittien wel ies wezen want al zoveule jeurn is de Vlierhors Expres nog nooit ene keer vertrukn, zunder de spiedende blik van Jutter achter de ruute van de cabine. De accordeonist-op-leeftied die veur de sfeer en een ‘bi’jpikkertien’ in de hotsende laadbak meered, ‘ef zien nummer één medeiner: 'Hoeperdepoep‘, vervangen deur ‘Hand in Hand Kammeraden’ want Feijenoord is pas kampioen ‘ewurn; een roem die ‘et bonte gezelskap achterin met uutbundige saamzang as éénheid consumeert. De terreinwaagn stempelt heldere dichtregels in ‘et weekharde zand langs de vloedlijn: boodskapm, die in spiegelskrift in de banden stoan ‘esneden. Teksten as: ’Volg nu heel even de woorden langs de waterlijn. Laten hier je grootste zorgen, slechts natte voeten zijn.’ De accordeonist pakt uut met: ‘Langs de Amsterdamse grachtn. De rit eindigt op de Vliehors bi’j ‘et meer as ‘onderd jeur olde reddinks’uussien. Vrogger een vluchtplekke veur drenkelingen, now een klein juttersmuseum, barstensvol niksnutte veurwarpen, in de loop van jeurn vanof skeepm op ‘et strand van Vlieland an’espuuld. Temidden van al die materiële drenkelingen, teems een, vanuut zee, an’espuuld koffiebussien van Kanis en Gunnink uut Kampm. Sinds 1977 is ‘et ‘uusien met zien arena van wrak’olt een druk bezuchte trouwlocasie.
Kampens vroggere ambtenaar van monnumentenzurg, Rob Busser, trouwen er zien Ria! ‘Een skor bi’jgeluud bi’j ‘et Ja-woord verrassen de gasten, maar ’t bleek de roep een zee’ond, die kwam kiekn wat er weur was van ‘et gerucht det op de zandplate van de Vlierhors een Rob trouwen…Jan Houter, alias Jan van Vlieland is met ‘et verhuurn van fietsen op Vlieland zien kapitaal begunn. As welgesteld ondernemer op ‘et eiland, teems een begenadigd skrievert. Tal van geskiedkundige boekn over ‘et eiland stoan op zien name en vake ook gef Jan boeiende lezingks over ‘zien’ Vlie. En net a’j denkn, det is ’t wel zo’n bietien zie’j ‘em ook nog hoepah-bloazend meeloopm in de Vlielandse fanfare. Zekers, de tied giet op sluffies op det kleine, paradijslukke eiland, maar toch is een mini-vekansie ook zo weer veurbi’j. Met de leste veerboot vertrukn, zwei’jend uutgeleide ‘edoan deur de achterblievers, de gelukzaligen. Bewolkte lucht, de oamd klopt al met duustere plann op de deure zodet de vuurtoorn ons vaarwel zeg met taarte-punten van licht. Dan is ’t goed te weetn det de ofreize ook weer ni’j geluk brengt: weer fijn thuus in Kampm!
Allo, Hendrik
PS: Noa een fikse opknapbeurte stiet ‘et ‘aantien weer op de toorn van de Buutnkarke. Maar goed ook want zonder ‘aantien op de karke kump er ‘elemoale gien kip…
