KAMPEN - Afgelopen zaterdag hebben Wit-Blauw/Green Organics en KV DOS Kampen/Veltman gezorgd voor een waar korfbalspektakel. Duizenden mensen waren getuige van een korfbalderby, die doorgroeide naar een waar korfbalfeest. Wie denkt dat het 26-26 gelijkspel betekende dat er geen winnaar was, heeft het volkomen mis. Er waren in sporthal De Reeve alleen maar winnaars. De wedstrijd, maar ook de hele omlijsting: het was pure reclame voor de korfbalsport.
Wie er nog niet van overtuigd was dat Kampen qua korfbalstad op eenzame hoogte staat, was dat na zaterdag wel. Vooraf al zei burgemeester Bort Koelewijn dat er maar één echte korfbalstad was, en dat dat Kampen was. Daar voegde hij en passant lachend nog aan toe dat hij zich genoodzaakt voelde om zaterdagavond voor Wit-Blauw te zijn, omdat zijn metgezel, sportwethouder Geert Meijering, voor DOS was.
De tribunes van De Reeve puilden uit. Het was stampvol en ook thuis keken duizenden mensen naar deze wedstrijd. Via de lokale TV en via twee Internetkanalen kon er meegekeken worden en dat gebeurde massaal. In het omlijstende programma lieten Wit-Blauw en DOS andermaal zien dat rivaliteit ook verbroederen kan. De thuiswedstrijd van Wit-Blauw werd gewoon door beide clubs samen georganiseerd, zoals dat ook al gebeurde toen DOS thuis speelde. Er was een sponsorbijeenkomst vooraf voor sponsors van beide verenigingen. Er was samen gezorgd voor een dweilorkest en na afloop was er een gezamenlijke feestavond in het sportcafë.
O ja, tussendoor werd de hoofdschotel van de avond ook nog geserveerd: de wedstrijd. Twee tot op het bot gemotiveerde ploegen maakten er opnieuw een spannende wedstrijd van. Niet zo spectaculair als in de eerste ontmoeting in november, maar voor de korfbalkenner boeiender. Het was fel, maar met respect voor elkaar. De duels waren bij alle koppels interessant, waarbij niemand van de spelers een aanvallend een stempel op de wedstrijd kon drukken.
Grote vraag vooraf was, wie van beide teams het meest geleerd had van de vorige ontmoeting. Toen won Wit-Blauw verdiend door een beter spel in de slotfase. Verdedigend was het toen aan beide zijden niet optimaal, waardoor er een monsterscore van 29-31 op het scorebord terechtkwam.
Zaterdag was het verdedigend beter. Desondanks konden beide teams tot zesentwintig treffers komen. Dat zegt ook iets over de aanvallende kracht van het Kamper korfbal. Opvallende overeenkomst tussen beide teams is dat iedereen aan scoren toekomt. Alle basisspelers kwamen zaterdag op het scoreformulier.
Nog een overeenkomst tussen beide ploegen: niemand versaagde, iedereen haalde een dikke voldoende in een wedstrijd zonder echte uitblinkers. Of toch, één naam mag genoemd worden: André Beens van DOS. Alle tactische vondsten tijdens de wedstrijd hadden te maken met zijn spel. Topverdediger Beens stond opnieuw tegenover topschutter Jordy Last. Was het koningskoppel van Wit-Blauw, Maarten van Erp-Jordy Last in de vorige wedstrijd nog doorslaggevend met vijftien doelpunten, dit keer bleven ze samen op acht doelpunten steken. Na afloop stond Last met zijn jeugdidool Beens na te praten: “Ik heb nog nooit tegenover zo’n goede verdediger gespeeld. Ik kreeg geen centimeter ruimte. Normaal gesproken neemt Maarten het scoren dan over, maar ook hij werd nu veel beter door Matthijs Bastiaan verdedigd.” Dat was ook de verdienste van de beide DOS-dames Esther Hamberg en Iris van Bruggen, die de pass naar binnen lastig maakten door strak op de ballijn te verdedigen. Last scoorde zes keer, maar daarbij zat slechts één velddoelpunt. De rest bestond uit vrije ballen en strafworpen.
Aan de andere kant was DOS-ser Iris van Bruggen in aanvallend opzicht niet te stuiten. Van de eerste zes geelzwarte doelpunten nam zij er al vier voor haar rekening. Wit-Blauw zocht naarmate de wedstrijd vorderde de oplossing in het meer vrij laten van Beens, waardoor Last de ballijn kon verdedigen. Om dat op te lossen ging Van Bruggen meer functioneler te spelen. Esther Hamberg ging meer in de punt spelen en scoorde voor DOS vier keer. Ook Beens profiteerde van de ruimte, want hij prikte twee keer van kortbij raak.
De wedstrijd ging gelijk op. Bij 6-4 stond Wit-Blauw één keer twee doelpunten voor, maar dat duurde slechts anderhalve minuut. Tot 11-11 werd er steeds met een gelijke stand gewisseld van aanvalsvak. Daarna was het steeds DOS, dat voorstond. Bij rust met 12-13 en na acht minuten in de tweede helft zelfs met 15-18. Trainer Jan Wiegers: “In die fase waren we de bovenliggende partij. Verdedigend hadden we alles op orde, we pakten de meeste rebounds. Wit-Blauw had veel aanvallen met maar één schot en wij kregen kansen op een grotere voorsprong. Die hebben we niet benut en zo kreeg Wit-Blauw de kans terug te komen in de wedstrijd.”
Dat gebeurde dan ook prompt. Zeven minuten voor tijd was DOS bij 19-19 achterhaald en vanaf die gelijkmaker stond Wit-Blauw steeds aan de goede kant van de score. Omdat DOS aanvallend haar scherpte weer terugkreeg, duurde elke Wit-Blauwvoorsprong maar kort. Toch leek Wit-Blauw in de laatste minuten de wedstrijd naar zich toe te trekken. Binnen een minuut ging het van 23-23 naar 25-23 en menig DOS-supporter dacht met schrik terug aan het scenario van 12 november, toen hetzelfde gebeurde. Maar DOS had geleerd van de slotfase in november. Het maakte nu niet de fout door veel te gehaast aan te vallen. En zo kon Camiel van Keulen anderhalve minuut voor tijd van afstand de gelijkmaker maken: 25-25.
In de laatste minuut had het publiek zich al verzoend met een gelijkspel, maar de aanval van Wit-Blauw dacht daar anders over. Vladimir Slot scoorde van afstand 26-25 en de Wit-Blauwaanhang begon al aan een klein overwinningsfeestje te bouwen. Dat duurde slechts vijftien seconden, want toen scoorde Iris van Bruggen van afstand haar zesde doelpunt: 26-26. Met nog een halve minuut op de klok kreeg Wit-Blauw de bal uit. DOS gaf echter geen enkele goede schotkans meer weg, zodat het uitmuntend fluitende scheidsrechtersduo onder leiding van Benjo Hesselink bij die gelijke stand de wedstrijd kon beëindigen. Wiegers: “Je kunt roepen dat je in eerder stadium de wedstrijd had kunnen beslissen, maar als Wit-Blauw dan in de slotfase twee doelpunten voorkomt, moet je ook tevreden zijn met een punt.”
Doelpunten Wit-Blauw: Jordy Last 6x, Vladimir Slot 5x, Jelle Visscher en Denice de Vries 3x, Maarten van Erp, Krista Fikse, Christa van Halm en Elyne Visscher 2x, Judith Wong 1x
Doelpunten DOS: Iris van Bruggen 6x, Linda van Keulen en Camiel van Keulen 5x, Esther Hamberg 4x, Nynke Links en André Beens 2x, Matthijs Bastiaan en Daniël Lewerissa 1x
