(door Gerard Meijeringh)
KAMPEN - Hij is 89 jaar en maar liefst 80 jaar lid van DOS Kampen. Op 8 augustus bereikte Kampenaar Ep Kragt deze indrukwekkende mijlpaal. Ep Kragt heeft wat afstand genomen van de club, maar DOS Kampen blijft in zijn hart. Een DOS-hart raak je niet kwijt.
Het is vrijdag 14 augustus. In een knusse woning aan de Lovinkstraat praat Ep Kragt enthousiast over zijn avonturen bij DOS. Zijn vrouw Bep zorgt voor de nodige aanvulling en mooie anekdotes. De twee zijn behoorlijk op leeftijd, maar wonen nog steeds zelfstandig in een eigen woning. Bovendien fungeert Ep als mantelzorger voor zijn vrouw, die hartpatiënt is. Ik heb 46 jaar gewerkt bij BK, ben 62 jaar getrouwd en nu tachtig jaar lid van DOS Kampen. Dat is wel een erelijst, zegt Ep met een gllimlach. Of ik trots ben. Nee!. Daar ben ik te nuchter voor. Dit bereik je vanzelf, als je maar in leven blijft.
In 1935 schreef hij zich in als lid van DOS. Er was toen nog geen pupillenvoetbal. Ik zat op gymastiek. Een jaar later maakte Ep zijn eerste uitstapje om het tienjarig bestaan van de club te vieren. Ik betaalde 0,75 cent voor een week kamperen. Ik weet nog dat we een wedstrijd deden wie de meeste boterhammen kon opeten, lacht Ep.
Al snel stapte hij over naar het korfbal. Ep Kragt was een goede korfballer en werd zelfs drie keer geselecteerd voor het Overijsselse team. Pas in zijn diensttijd kwam hij in aanraking met voetbal. In militaire dienst voetbalde hij tegen niemand minder dan Kees Rijvers, die later enige jaren fungeerde als bondscoach van Oranje. Als rechtshalf haalde Ep zelfs het eerste elftal van DOS. Maar ik heb niet veel langer dan een jaar gevoetbald in DOS 1.
Op 26-jarige leeftijd maakte een beenbreuk een einde aan zijn voetballoopbaan. Ep had eigenlijk beloofd aan zijn vrouw Bep om de stad in de gaan, maar zwichtte voor een verzoek van de elftalcommissie. Kom ons helpen', kreeg Ep te horen. Tot irritatie van Bep. Als je gaat, hoef je niet meer thuis te komen, kreeg hij van zijn vrouw te horen. Daar kwam Bep later op terug. Toen hij zijn been had gebroken, had ik zoveel medelijden, maar hij heeft daarna nooit meer gevoetbald.
Maar afstand nemen van DOS deed Ep niet. In tegendeel. Hij ontpopte zich tot een rasvrijwilliger. Een echte duizendpoot. Ep Kragt zat ruim tien jaar in het bestuur als algemeen bestuurslid. Maar hij scoorde vooral met het organiseren van activiteiten, zoals bingoavonden en klaverjassen. Ook was hij actief als kantiinebeheerder en lid van de elftalcommissie. Bep werd er wel eens moedeloos van. Elke avond was hij weg. We zouden er ruzie om krijgen. Als we dan zaterdagavvond visite hadden en hij was om 20.00 uur nog niet thuis, dan was ik des duivels.
Voor Ep is 1988 het absolute hoogtepunt. Het jaar waarin DOS de algehele amateurtitel van Nederland veroverde. Natuurlijk wilde hij hier graag bij zijn. Maar mijn zuster was net overgekomen uit Afrika. Ga maar naar De Maten', kreeg ik te horen. Het was prachtig, maar toch is het kampioenschap ondergesneeuwd doordat het Nederlands Elftal op dezelfde dag Europees kampioen werd. Het was voor DOS een unieke prestatie. Dat gebeurt nooit weer. Het echte amateurvoetbal is er niet meer. Geld heeft de zaak kapotgemaakt, besluit Ep.
Poelente Ep Kragt: Tachtig jaar lidmaatschap poets je niet zomaar weg'
