De muren knalroze, een felle lichtslang aan de bar, de muren gedecoreerd met foto’s van bekende homo’s, opvallende regenboogvlaggen aan de gevel. De kans dat iemand op een barkruk ploft, zonder zich te realiseren dat hij in een homecafé zit, is gering.
“En dat moet ook”, zegt Roely. “In dit café is iedereen welkom. Homo’s, transgenders, travestieten, hetero’s. Er is maar één voorwaarde. Je moet alle bezoekers in hun waarde laten. Doe je dat niet, dan kun je beter wegblijven. De vlaggen hangen aan de gevel. Klanten weten waar ze binnenstappen.”
Roely is in haar element in het café dat een grondige metamorfose heeft ondergaan. “Ik vond het in het begin nog wel spannend hoe mensen zouden reageren. Why Not is toch het eerste homocafé in een stad die daar misschien toch wat afwijzend tegenover zou kunnen staan, maar niets bleek minder waar. Ik heb geen enkele wanklank gehoord. Iedereen is positief. Ik vind het geweldig dat dit kan in Kampen.”
Ook de oude klanten reageren volgens Roely overwegend positief. “Er zijn er hooguit wat die zeiden dat de drempel om binnen te lopen nu wel wat hoger zou worden, maar als ze die drempel eenmaal over zijn, dan vinden ze het vaak super gezellig. Dan blijken al die geaardheden het heel goed met elkaar te kunnen vinden. Binnen de kortste keren zitten homo’s en overtuigde hetero’s gemoedelijk met elkaar te praten.”
Een eigen plekje
Toen Roely de switch naar Why Not maakte, vroeg ze zich nog af waar de homo’s waren in Kampen en IJsselmuiden. “Eén op de tien Nederlanders is homo, maar van de 50.000 mensen uit Kampen ken ik er maar weinig”, zei ze destijds. Nu weet ze dat ze er toch zijn. “Wij krijgen travestieten, transgenders en homo’s uit de hele gemeente. Dat is fantastisch om te zien. Deze mensen hebben nu in hun eigen gemeente een plekje gekregen waar ze zichzelf kunnen zijn.”
En niet alleen Kampenaren krijgen de kans om in het café zichzelf te zijn. Roely krijgt sinds kort ook geregeld bezoekers uit het AZC. “Het zijn asielzoekers die gevlucht zijn uit hun eigen land, omdat ze daar niet voor hun geaardheid uit konden komen. Ook in het AZC zitten zij in een apart gebouw, omdat ze niet algemeen geaccepteerd worden. Ze komen onder begeleiding bij ons om kennis te maken met de manier waarop wij met homo’s omgaan. Dat zijn erg leuke avonden. Ze praten vrolijk met iedereen. Mengen zich goed onder de andere bezoekers en zijn erg vriendelijk. Als je met de hapjes rondgaat, dan blijven ze je maar bedanken.”
Minder gezeur
Het meest enthousiast is Roely over de sfeer in het café. Omdat de focus wat minder ligt op het einde van de nacht is er veel minder gezeur. Klanten komen niet meer binnen om nog even snel wat te drinken, maar voor een goed gesprek. En dat is ook aan de bar te merken. “Voorheen was het bijna alleen berenburg of bier wat de klok sloeg. Nu schenken we vooral wijn. Homo’s zijn schijnbaar gek op wijn”, lacht Roelie. “En dure ook!”
“Dit had ik tien jaar eerder moeten doen!”, roept Roelie enthousiast als ze gevraagd wordt haar gevoel over de eerste maanden samen te vatten. “Ik ben blij dat ik mijn hart gevolgd heb. Ik ben wel gewend om voor mezelf te kiezen, maar wat dit betreft heb ik te lang gewacht. Na tientallen jaren in de horeca doe ik nu eindelijk wat ik echt leuk vind.”
Op 30 januari treedt Rob Hollander op in Why Not. Kijk voor meer informatie op Facebook.
