GRAFHORST - “Het voelt alsof we er een kind bij hebben gekregen”, vindt Marrieke Last uit Grafhorst. Samen met haar man Aart en hun vijf kinderen haalden zij Madalina (10) uit Roemenië naar Nederland. Zij verblijft daar vier weken, via de Twentse stichting Hope4Kids. Die stichting begeleidt 48 Nederlandse gastgezinnen die allen een Roemeens kind opvangen.
In oktober meldde het echtpaar Last zich bij de stichting. “We wilden altijd al iets betekenen voor een kind buiten ons gezin”, vertelt Marrieke. “Omdat onze eigen kinderen het zo goed hebben, hebben we nagedacht over iets wat past bij ons gezin. We kwamen bij Hope4Kids uit. In oktober vonden we dat ons gezin er klaar voor was.”
Want, zo benadrukt zij, het is niet eenmalig. “Dit is een langdurig traject. Je begeleid de kinderen tot aan de volwassenheid. Zo houden we bijvoorbeeld contact, ook als Madalina straks weer terug is naar Roemenië.” Daar zit de tiener in een tehuis, net als de meeste andere ‘gastkinderen’ van Hope4Kids.
“De meesten hebben wel ouders”, merkt Jenny Nieuwenhuis, de voorzitter van de stichting, op. “Maar ze zijn verlaten en zitten dan in een tehuis. Bij ons komen de kinderen uit zeven verschillende tehuizen. Wij proberen hen te begeleiden naar een zelfstandige toekomst en we helpen de gastgezinnen erbij om daaraan bij te dragen.”
De stichting draagt nu zorg over 48 kinderen, die twee keer per jaar (in de zomer en rond de kerst) vier weken naar Nederland komen. “We willen rond de vijftig blijven”, zegt Nieuwenhuis. “Daarboven is het niet meer behapbaar.”
Voor gastouders geldt dat zij eerst een screening moeten ondergaan. Anderzijds staat er voor de kinderen ook wat tegenover. “Wij gaan uit van drie principes: je doet je best naar behoren, je hebt respect en je maakt je huiswerk. Als de kinderen niet aan die criteria voldoen, moeten ze, hoe jammer ook, in Roemenië blijven”, aldus Nieuwenhuis.
Madalina deed haar best en zij mocht enkele weken geleden daarom voor het eerst de reis naar Nederland maken. Door middel van een fotoboek had ze de familie Last al leren kennen. Anderzijds had het gezin ook kennisgemaakt met Madalina via foto’s en daarnaast contact met haar via WhatsApp en Facebook. “Liefde, aandacht en goede verzorging missen ze daar”, zegt Aart.
En dat proberen Aart en Marrieke haar daarom te geven. “Ik wilde dat we het veel eerder gedaan hebben, zegt Aart. Marrieke vult aan: “Het is alsof ze er altijd al bij hoorde.” Voor oudste zoon Henrico levert het ook een pluspunt op: “Ik heb geleerd dat we dankbaar moeten zijn. We hebben het best fijn.”
