KAMPEN – Met zijn indringende 'Kanon Pokajanen' dompelt de Estse componist Arvo Pärt de luisteraars onder in een serene en archaïsche klankwereld. Pärt baseerde dit werk op boetepsalmen uit Slavisch-Christelijke manuscripten uit de zesde eeuw na Christus. Vrijdagavond gaf kamerkoor Cappella Amsterdam in de Broederkerk een onvergetelijke uitvoering van dit monumentale meesterwerk.
Lange, laag neuriënde tonen en stemmen die om elkaar heen zweven schiepen een bezwerende sfeer van bidden, klagen en smeken, afgewisseld met exclamaties van een om vergiffenis smekende gevallene die met al zijn kracht overeind tracht te komen. Krachtige tuttipassages rezen als granieten pilaren op uit verstilde momenten. Aangrijpend!
Het gehele werk wordt beheerst door één grondtoon, waar andere, nauw verwante tonen omheen cirkelden als meeuwen op thermiek. Sopranen reikten toonvast ver in de hoogte en typisch Slavische bassen legden daaronder een zwaar fundament. Een magisch moment was er toen de bassen minutenlang een lage toon op constante sterkte aanhielden en enkele sopranen daarboven een engelachtige, ingehouden partij zongen. De tijd leek leek stil te staan. Je kon een speld horen vallen in de kerk.
Onder leiding van de vermaarde dirigent Daniel Reuss gaf het koor een uiterst intense vertolking van dit werk. De expressie waarmee werd gezongen maakte duidelijk dat de zangers tot in de kleinste details waren doordrongen van de betekenis van de tekst. Het talrijke publiek volgde het van begin tot eind ademloos en bedankte na afloop koor en dirigent met een staande ovatie.
Onbegrijpelijk dat dit koor, dat tot de internationale top behoort, geen subsidie meer krijgt van het Fonds Podiumkunsten.
