Beste inwoners van de gemeente Kampen,
Ter gelegenheid van mijn 100e verjaardag stuur ik jullie deze brief. Ik ben de enige in mijn soort die in Nederland kan zeggen 100 jaar overleefd te hebben. Een reden te meer om jullie deze brief te sturen. Tegelijkertijd haast ik me erbij te zeggen dat ik het niet aan mezelf te danken heb dat ik 100 geworden ben. Heel veel inwoners van onze gemeente hebben daarbij mij ondersteund. In maart kreeg ik enorm veel steun. Ik heb nog nooit zoveel steun gehad! Bijna 3500 mensen gaven aan toen hun voorkeur aan mij. Ik ben er nog beduusd van. Ik kreeg meer steun dan mijn broers en zussen in de kernen! Sommige mensen noemen mij daarom: ‘ van de kern’. Maar in die 100 jaar heb ik telkens ook goed aan de stad gedacht.
Ik heb in mijn leven verschillende hoogtepunten en teleurstellingen meegemaakt. Ik heb geleerd: Alles wordt geleid. Dat geloof ik en belijd ik. En de afgelopen 100 jaar is dat telkens gebleken. Tegelijkertijd heb ik in de 100 jaar telkens voor ogen gehad dat mijn opdracht is om te doen wat binnen mijn verantwoordelijkheid ligt om te doen. Ten gunste van de gemeente.
Ik was wat aan het mijmeren. Wat is er nu eigenlijk allemaal hetzelfde gebleven en wat is veranderd? Toen ik geboren werd, mochten de mannen net allemaal gaan stemmen, toen ik 1 was mochten vrouwen ook gaan stemmen. Ik was het bijna vergeten, maar zo was het vroeger inderdaad. Ik mijmer over wat ik in die 100 jaar allemaal meegemaakt heb.
Ik mijmer wat over de drooglegging van de Zuiderzee. In het jaar dat ik geboren werd, besloot het rijk om de Zuiderzee af te sluiten en in te polderen. Wat was alles toen anders. Ik heb verdrietige dingen meegemaakt. Toen ik geboren werd heerste de Spaanse Griep, daarna kwam de grote crisis van de jaren ‘30, de Tweede Wereldoorlog. Maar ook iets verdrietigs als de sluiting van allemaal kerken. Dat had ik niet kunnen denken, 100 jaar geleden, dat ik dat mee zou moeten maken.
Ik mijmer ook wat over hoogtepunten. Ik denk aan de nijverheid in onze gemeente. Succesvolle en groeiende industrie. Ik denk aan noaberschap. Het helpen van elkaar.
Al mijmerend realiseer ik me het volgende. Dat is wat ik jullie wil laten weten! Wat ben ik druk geweest met van alles en nog wat. Ik heb fouten gemaakt. Zonden gedaan. Ik moet leven van Gods genadige barmhartigheid. Elke dag opnieuw. Al 100 jaar lang. Tegelijkertijd realiseer ik me (opnieuw): God regeert! Hij staat overal boven! Ik mag dat al 100 jaar ervaren en belijden en hoop dat in de toekomst te (blijven) uitdragen. “Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heeren hand” (J. Van de Waals).
Ik wens iedere inwoner al het goede toe en hoop nog lang en vitaal in uw midden te mogen blijven,
SGP-Kampen
