(door Marcel Kalter)
Mijn oudste twee zonen hebben inmiddels een leeftijd bereikt dat je het ergens met ze over kunt hebben. Ze krijgen zo langzamerhand een eigen mening. Dat leidt soms tot mooie discussies. Laatst vertelde ik ze dat ik vind dat veel mensen in Nederland klagen en niet meer weten wat het is om tevreden te zijn.
Iedereen lijkt in mijn ogen op zoek naar meer. In de bedrijvensector moet alles steeds efficiënter met als doel meer omzet en winst. Maar ook in veel privélevens is hebzucht volop aanwezig. De twee jaar oude smart TV, die nog perfect functioneert, wordt met gemak ingeruild voor een televisie met een zogenaamde curve, omdat dat hét televisiekijken van tweeduizend zestien is. Een ware musthave met het huidige EK voetbal en de Olympische Zomerspelen in aantocht. En ook voor PlayStations en mobiele telefoons geldt dat die direct na aanschaf alweer oud zijn, omdat de nieuwste versie binnen afzienbare tijd zal worden uitgebracht. Natuurlijk met meer mogelijkheden dan de vorige, waardoor je die gevoelsmatig niet in de winkel kunt laten liggen.
Levensstandaard
Tijdens het gesprek met mijn jongens gaf ik aan dat zij ook steeds meer wensen hebben. Jos kijkt altijd met een twinkeling in de ogen naar mooie gitaren, terwijl hij er al drie heeft, en Luc kwijlt elk jaar weer bij de nieuwste voetbaltenues van Barcelona. Ze zijn wat dat betreft continu op zoek naar ‘nieuw geluk’. Ik heb in het verleden best veel van de wereld gezien. In veel van die landen is de levensstandaard niet zoals hier, maar lijken de volwassenen en kinderen wel gelukkiger. Is dit er wellicht eentje uit de categorie ‘less is more’? Toen ik mijn jongens dit voorhield, gaven ze aan dat dit geen goed voorbeeld is. Wij leven hier en zij leven daar. Zij weten niet beter. Ik wist niet zo goed wat ik hierop moest antwoorden.
Misschien ben ik wel een ouwe lul aan het worden. Ik was vroeger altijd op straat te vinden. Met een bal, een tennisracket of een vishengel in de hand. Ik zat bijna nooit binnen en was in de ogen van mijn moeder een straatjonk. Maar volgens mij had ik veel minder drang naar ‘meer’ dan de jeugd van tegenwoordig. Ik was heel gelukkig, maar ik kan niet bepalen of ik destijds gelukkiger was dan mijn zonen op dit moment.
Over een paar weken zal de zomervakantie, die voor de meeste mensen voor de welverdiende rust moet zorgen, ook weer leiden tot de nodige stress. Want Wi-Fi laat op heel veel vakantieadressen te wensen over. Vorig jaar kreeg de ANWB een stroom van klachten binnen over haperende Wi-Fi-verbindingen op campings in Europa. Wi-Fi blijkt voor veel kampeerders zelfs belangrijker dan een warme douche. Dat is toch eigenlijk te zot voor woorden? Ik zou zo zeggen: lang leve de welvaart!
Ik ben tevreden. Ik heb een leuke baan, drie geweldige zonen, een lieve vriendin en voor zover ik weet een goede gezondheid. Daarnaast mag ik af en toe wat zingen en schrijven. Van mij mag dit nog jaren zo doorgaan. Misschien heb ik daarom geen recht van spreken ten opzichte van veel andere mensen. Maar ik blijf van mening dat Nederlanders over het algemeen veel klagen. Terwijl we het hier in mijn ogen met z’n allen zo geweldig goed hebben, uitzonderingen daargelaten. O ja, ik heb toch nog een grote wens om mijn tevredenheid naar een nog hoger niveau te tillen: een extra kunstgrasveld voor IJVV. Maar aan die wens lijkt de gemeente Kampen het komend jaar ook tegemoet te komen. Het spreekwoordelijke balletje dat eens door iemand is opgegooid, is gelukkig gaan rollen en zal straks in de praktijk worden bespeeld. Een mooi vooruitzicht.
