(door Marcel Kalter)
Dit najaar zou ik mijn drie jongens meenemen naar Barcelona om als mannen onder elkaar een voetbalwedstrijd in Camp Nou bij te wonen. Er staat inderdaad ‘zou’, want dit hele feest gaat niet door.
Een paar weken voor de zomervakantie kwam dit tripje ter sprake en gaf ik aan dat er een geringe kans bestond dat Messi, Neymar en Suarez die avond nog geen deuk in een pakje boter konden trappen. Daarmee hadden ze geen rekening gehouden. Ik stelde ze daarom voor dat zij de helft van de kosten, die ik dacht te gaan maken, met z’n drieën mochten verdelen. Ze kozen alle drie uiteindelijk voor het geld. Vooral de oudste twee konden het geld goed gebruiken. Mijn oudste zoon heeft het geld bij een nieuwe elektrische gitaar gedaan. Mijn zoon van veertien had zijn zinnen gezet op nieuwe voetbalschoenen van een paar honderd euro. Schoenen met een ‘sok’ van een zeer bekend merk. Eigenlijk te gek voor woorden, maar hij mocht zelf bepalen waaraan hij het geld zou uitgeven.
Omdat geen enkele sportzaak in Kampen deze schoenen in de winkel had staan, ging ik samen met de boys op zaterdag 11 juli naar de Football Temple in Amsterdam. Een vriendje van Luc was ook mee, omdat hij ook geld had gespaard voor deze bijzondere sokschoenen. Met een brede glimlach en een lege portemonnee liepen ze de winkel uit. Wat waren de jongens blij. Mijn zoon was die dag denk ik één van de gelukkigste mensen op aarde. Hij besloot ze beter te onderhouden dan ooit en voegde de daad ook bij het woord. Erg vervelend was het dat de schoenen op het veld niet de juiste vertaalslag wisten te maken. Hij speelde met de nieuwe schoenen vaak minder goed dan voorheen en raakte zelfs een paar keer geblesseerd.
Op 14 oktober kreeg in op mijn telefoon een appje binnen met een filmpje dat mijn zoon had gemaakt. Het filmpje van 10 seconden toonde één van zijn voetbalschoenen, waarbij steeds verder werd ingezoomd op een beginnende scheur tussen de schoen en de zool. Het filmpje werd kracht bijgezet door een woord waarover de bond tegen vloeken het liefst een luide ‘piep’ laat klinken. De teleurstelling in zijn stem ging mij door merg en been. Ik vroeg direct aan hem of hij de aankoopbon nog had, maar die bleek net in de prullenbak te zijn beland. Omdat we de schoenen contant hadden afgerekend was al het bewijs van de aankoop gewist. Op zondag 18 oktober ben ik weer naar Amsterdam afgereisd. Wat was Luc zenuwachtig. De spanning was van zijn gezicht af te lezen. Hij was zo bang dat het op niets zou uitlopen. Uiteindelijk heb ik de verkoper met mijn verhaal en het videofilmpje op mijn telefoon kunnen overtuigen van onze aankoop in juli. Toen mijn zoon hoorde dat hij nieuwe schoenen mocht uitzoeken, zag ik hem inwendig juichen. Zijn hele houding fleurde op als een bijna verwelkte bloem die weer water krijgt. De verkoper gaf aan dat het hem speet dat het door ons gekochte model niet meer voorradig was. Maar Luc had thuis al bedacht dat de allernieuwste sokschoen veel mooier was en veel beter paste bij het rood-witte voetbaltenue van IJVV. Op de terugweg naar huis heeft hij de schoenen wel tien keer uit de doos gehaald en er zelfs aan geroken. Nu maar hopen dat hij met deze schoenen zijn talent weer kan vertalen naar goede prestaties binnen de witte kalklijnen. Ik blijf hem uiteraard volgen vanaf de zijlijn.
