KAMPEN - Zo’n 7 à 8 jaar is Jan (fictieve naam) mantelzorger geweest van zijn vrouw. Nadat zij in 2015 overleden is, heeft hij circa 1,5 jaar geen activiteiten ondernomen en geprobeerd over het ergste verdriet heen te komen.
Jan is 78 jaar en een vitale man. Hij fiets en rijdt nog auto. Hij heeft 2 kinderen, waarvan 1 in Kampen woont. Zijn familie woont buiten Kampen. Het contact met de familie is goed. Ze zien elkaar een paar keer per jaar. Een paar keer per maand spreekt Jan met zijn 2 vrienden af. Een klein netwerk mede omdat hij – voorheen door zijn beroep als zelfstandig ondernemer en later door zijn mantelzorgtaken - geen tijd had om nieuwe contacten te leggen.
“Je loopt tegen muren op en dan ga je naar verloop van tijd zoeken naar contact”. Hij bezocht als mantelzorger al de koffie-ochtenden van Welzijn Kampen en deed daar ideeën op over activiteiten. “Mijn gevoel zei: ik moet iets doen”. Het verdriet blijft, net als de behoefte aan gezelschap en een arm om je heen. Voorkomen van stilheid was zijn doel. Uit de informatiegids van Welzijn heeft hij een keuze gemaakt en met de gedachte ‘er is altijd wel iemand die je vaag kent’ heeft hij de stap gezet. Hij bezoekt contactmiddagen voor gezelschap met een kopje koffie en af en toe een spelletje. Dat is ‘wel voldaan thuiskomen’ en levert hem een tevreden gevoel op. Ook heeft hij zich aangemeld als vrijwilliger bij activiteiten en is hij ondertussen ook al bestuurslid geworden. Op deze manier is zijn netwerk groter geworden. Stukje bij beetje verwerkt hij zijn verdriet. Door gezelschap te ontvangen maar ook te geven, geeft hij zijn leven weer een 8. Zelf destijds de stap gezet en nu tevreden en trots dat hij het heeft gedaan.
Jan gaf aan zijn ervaringsverhaal te willen delen omdat hij denkt dat meer mensen hiermee worstelen. “De stilte steekt altijd weer de kop op, zeker in de wintermaanden als je op dat moment geen doel hebt, daar kom je moeilijk vanaf”.
