De IJssel stroomt. Onverstoorbaar. Zoals ook mensen zich kunnen gedragen. In politiek en bedrijfsleven. Slechts zeer rigoureuze maatregelen kunnen het tij keren. Dat geldt voor allen. Over de schaamteloze onverstoorbaarheid wordt niet gesproken. Dat geldt tenminste voor de rivier. Ingedamd of niet, de IJssel gaat sinds haar ontstaan haar eigen weg.
Dezer dagen is het een drukte van jewelste op de IJssel tussen de twee grootste kernen in onze gemeente. Vanaf de kades van Kampen en IJsselmuiden zien we bagger- en vrachtschepen (elkaar) passeren langs een groot werkeiland. Daar tussendoor krioelen de scheepjes van plezier. Krijgen we in navolging van de populaire files op de autowegen, straks ook opstoppingen op de waterwegen? De IJssel trekt zich er niets van aan en stroomt in één vloeiende beweging verder. Terwijl haar bedding van veel zand wordt ontdaan, worden haar geheimen ontfutseld door maanmannetjes. De mens is gemaakt om op land te leven. Voor de luchtledige ruimte op de maan of het verstikkende nat onder de waterspiegel zijn er rigoureuze pakken, helmen en zuurstofvoorzieningen ontwikkeld.
Onze strijd met het rivierwater kent een lange geschiedenis. En behalve mèt de stromen, kennen we ook veel strijd over en langs de rivieren. In het verleden behaalden rivieren nog wel eens een overwinning op het land en wisten zo af en toe hun koers te verleggen. De Romeinse veldheer Drusus ondernam hiertoe bewust actie. Hij liet, net voor het begin van onze jaartelling, de IJssel graven als zijtak van de Rijn. Onderzoekers (en hebben die niet altijd gelijk lees week 27) stellen dat dit niet kan kloppen en dat de IJssel spontaan zou zijn ontstaan in de vroege Middeleeuwen. De moderne en ontwikkelde mens, in haar eigen beleving, voert een andere strijd. In hoeverre mogen we natuur en landschap verwoesten om de rivier te forceren naar onze wensen te doen stromen? De IJssel heeft zich maar naar onze eisen te voegen via talloze projecten. Het uitbaggeren van de IJssel is natuurlijk lang niet voldoende om de zondvloed van de toekomst op te vangen dus bij Kampen leggen we à la Drusus een extra rivierstroom aan van de IJssel naar het Drontermeer. Daartoe vernietigen we het tussenliggende cultuurhistorische landschap. Doch wij hebben veel meer inwoners en minder natuur als in de tijd van Drusus. Wij denken meer beschaafd en ontwikkeld zijn als de Romeinen. Dat is echter relatief.
Met de beschuldigende vinger wordt door meerdere partijen naar meerdere partijen gewezen. De gemeentelijke overheid wijst graag naar de landelijke overheid. Evenzeer bij andere afbraak, zoals voor de zorg of voor gelijke koopkracht. Wij proberen eerstgenoemde rampspoed op te vangen met Kamper Kracht. Nog creatiever is de recente uitbreiding daarop: Kamper Kracht in Actie. Uiteindelijk komt het neer op het afschuiven van taken naar de burger. De schuldvraag doet niet zo zeer ter zake. Prof. dr. Stefan Paas van onze Kamper Theologische Universiteit komt met een nieuwe pleidooi. In een diepgaande theologische discussie over het vermeende antisemitisme van Luther suggereert hij, in tegenstelling tot de roep om een schuldbekentenis, een schaamtebelijdenis af te leggen. Voor eerdere gebeurtenissen van anderen, in een tijd met andere mores, kunnen we geen schuld bekennen. Dit pleidooi kan ook opgang doen in de Raadszaal voor al datgene wat buiten de macht valt van de dames en heren ten stadhuize. En dat is nogal wat, roepen ze graag. Na het ambtsgebed zou een schaamtebelijdenis afgelegd kunnen worden! Of is dit afschuiven van schuldgevoel? De IJssel stroomt onverstoorbaar voort.
Mister M
Contact: Krabbels@MrM.nl
Of (archief in eigen beheer):
www.Facebook.com/gekrabbel
