Politie heb je in veel soorten en maten. Te land, ter zee en in de lucht kom je ze tegen. Meestal te land want daar speelt ons leven zich grotendeels af. Als je ermee te maken krijgt, is dat niet altijd (of meestal niet?) positief. Over de hele wereld komt politie voor maar niet overal in dezelfde variëteiten. Litouwen kwam in het nieuws met haar taalpolitie. Evenals Canada. Zover komt het bij ons niet.
Wie nog nooit met de politie te maken heeft gehad, is nog nooit zijn huis uit geweest. Hoewel, de politie komt ook aan huis. Of via de brievenbus. In het laatste geval betreft het vaak een misdaad die begaan is in het verkeer. Voor de afhandeling daarvan wordt als intermediair het CJIB ingeschakeld. Daar draaien ze tegenwoordig overuren. Niet voor niets worden hun ”administratiekosten” apart op de boetefactuur gespecificeerd. Dan kan eenieder zien en voelen hoe hard daar gewerkt wordt voor het heil van de Nederlandse verkeersdeelnemer. Die ”administratiekosten” zijn niet aanvechtbaar en daarmee ontpopt onze zogenaamde democratie zich weer op sommige vlakken als een dictatuur. Onze onderbuik ageert in deze context met de beleving dat niet de veiligheid in het verkeer maar de regels blijkbaar voorop staan. Het credo luidt natuurlijk dat die regels er voor de veiligheid zijn maar dat kan in individuele of specifieke gevallen nog wel eens verkeerd uitpakken. Voor je het weet, wordt alles dan echter op ”het systeem” afgewikkeld en is het slikken of stikken. Daarmee zijn we terug bij het trieste relaas dat in februari op deze plek ter sprake kwam.
Een schrale troost tegen de boetebeluste politie is het feit dat we tenminste met onze taal ongestraft mogen doen wat we willen. Taalpolitie kennen wij niet hoewel belediging en haatzaaierij te ver kunnen gaan. Qua spelling bestaan er bij nader inzien strenge restricties. In het onderwijs en bij de overheid dient men zich aan het Groene Boekje te houden, dat voortkomt uit de Spellingswet, maar strafrechtelijke vervolging voor een taalvoutje zal niet gebeuren. Opstandig als wij Nederlanders kunnen zijn, kwam daarop wel de variant van het Witte Boekje. Taal blijft een levend(ig) onderwerp en biedt altijd genoeg stof tot discussie. Om nog maar over dialect te zwijgen. Het is de Friezen gelukt om hun dialect tot officiële taal te verheffen maar daarmee kunnen we nog niet tippen aan België dat drie officiële talen kent. De Belgen staan bekend om hun creatieve (Nederlandse) taalgebruik en daaraan kunnen wij een voorbeeld nemen. Dat is een prettigere oplossing dan om met taalpolitie ons Nederlands te beschermen tegen de toenemende Engelse vervuiling.
Deze Krabbels zijn zeer zorgvuldig opgesteld omdat die bij zowel taalpuriteinen als de AIVD naar boven zullen komen drijven. Maar behoedzaam woordgebruik biedt geen garantie. Bezetenen hou je altijd. Volgende week zal de politie van Zwolle weer een vestingstad maken om onze koninklijke familie te behoeden voor onheil. Niet omdat het moslimterrorisme na Parijs en Brussel onze kant op komt. Met Karst T. waren wij eerder.
Mister M
Contact: Krabbels@MrM.nl
Of (archief in eigen beheer):
http://www.Facebook.com/gekrabbel
