Deze Krabbels zijn gericht op een doelgroep die het zelf niet kan lezen. Doch niet getreurd – de omgeving kan het hem of haar wel voordragen. Datzelfde geldt voor alles wat er door politiek en bedrijfsleven over onze hoofden heen wordt uitgestort. Dat raakt meteen de boodschap: Hoe heerlijk is het wel niet om niet te kunnen lezen!
Met de groep laaggeletterden hebben we weer een nieuwe doelgroep gevonden om onze zorg aan te wijden. Want hoe graag zorgen we immers niet voor onze medemens – al is het maar om ons eigen geweten goed te praten (de goeden niet te na gesproken). Nederland behoort niet voor niets,
samen met Scandinavië, tot de meest feminiene en zorgende landen ter wereld. Dat wordt in gevaar gebracht door de invloeden van individualisering, liberalisering en grootmachten als Amerika en Europa. We weten dat nog steeds redelijk te weerstaan maar via onze Nederlandse overheden krijgen we nu wel de rekening gepresenteerd.
Gemeenten, waaronder ons Kampen, wordt door het landelijke regime de rekening in de schoenen geschoven van de uit de klauwen lopende zorgkosten. Voor lokale regimes biedt dat welkome excuses om burgers en bedrijven hard in de portemonnee te treffen: ”Het is niet onze schuld,” zeggen ze, ”en kijk toch eens hoe goed we voor onze inwoners zorgen.” Op het Kamper stadhuis wil men zelfs in eigen boezem bezuinigen. Ongetwijfeld met ontslagen of ’afvloeiing’ van onschuldig werknemers in het achterhoofd. Niet aan het redelijk maken van de bovenmodale salarissen en luxe arbeidsomstandigheden.
Het niet tot je kunnen nemen van de vorige alinea, door dyslexie of laaggeletterdheid, kan het leven aanzienlijk verlichten. (Sla ’m dus gerust over bij voordracht). Evenals het missen van de stortvloed aan reclame ontspannend kan werken. Beelden zeggen echter al genoeg. De huidige beeldcultuur is een welkome compensatie voor hen die de letters en cijfers missen. Zonder reclame zouden we best kunnen leven. Sommigen wordt dan een hobby of noodzakelijke bezigheid ontnomen maar zij kunnen zich op iets anders storten om intensief te volgen. Zonder reclame en informatiestromen van overheden en andere organisaties zou wel de papierindustrie in gevaar komen. Doch blijven wel de bomen behouden om het bos doorheen te zien.
Onderschat niet de enorme besparing op bomen en chemicaliën voor al het (kleurrijke?!) inktverbruik. Zo haakt alles in elkaar en blijft het een moeilijke afweging, die meermaals per dag terugkeert. Bij Mister M doemt driemaal daags aan de eettafel de stapel op van kranten, katernen, weekbladen, tijdschriften, reclame en flyers die erop wachten gelezen te worden. Telkens weer komt dan de alleszeggende uitspraak naar boven van de eindredacteur van deze weekkrant (die natuurlijk bovenop de stapel ligt): ”Er is teveel tekst op de wereld”. Gelukzalig zij de laaggeletterde die dit allemaal misloopt. Hoera!
Mister M
Contact: MrM@Krabbels.online
Archief (in eigen beheer):
http://www.Facebook.com/gekrabbel
