Een feestje op zijn tijd hoort erbij. Met een grote familie- of kennissenkring heb je elk weekeinde wel een verjaardag of ander jubileum te vieren. Daar bovenop komen ook nog de nationale feestdagen, de kerkelijke feestdagen en de gedenkdagen voor welk (on)heil dan ook. Het wordt er allemaal niet eenvoudiger of overzichtelijker op. Maar wel feestelijker!
Geen dag is hetzelfde. Dat is het eerste adagium dat je behoort te verkondigen over je werk, als je daarmee gezegend bent. Misschien zit het verschil alleen maar in de tekst die je vandaag op je nieuwsmedium mag plaatsen of in de rioolput die je vandaag mag doorspuiten, maar toch. Feestdagen breken pas echt je werkritme. Hoewel menigeen dat weer niet toejuicht. En welke feestdagen zullen we volgen? Er zijn een aantal vastgesteld voor de natie maar het kerkelijk leven kent ook zijn feesten. Welke kerk? Nee, laten we het niet nog complexer maken. We houden het even bij onze christelijke wortels, in weerwil van de politieke correctheid om kerk en staat onbedachtzaam te scheiden of om onze Nieuwe Nederlanders te omhelzen, te knuffelen en te vertroetelen.
De weg van het gedenken van de verlossing die Christus heeft gebracht, kruiste dit jaar de gedenking van de verlossing die de geallieerden 1945 jaar later na Hem brachten, al liggen deze bevrijdingen op een heel ander niveau natuurlijk. Op Bevrijdingsdag was het tevens Hemelvaartsdag, de dag dat Christus ten hemel werd opgenomen. Sindsdien leeft Hij in verborgenheid met ons en dat maakt het geloof in, en het volgen van, Hem er niet gemakkelijker op. De bevrijding die de geallieerden ons brachten, is veel tastbaarder hoewel bij de ontwikkelingen van die herdenking twee weken geleden op deze plaats ook kanttekeningen werden gezet. Nadat Christus ten hemel gevaren was (niet met de Kamper Kogge want die was nog lang niet uitgevonden) werd ons een Helper gestuurd en dat vierden we afgelopen dagen met Pinksteren. Daarmee loste Hij Zijn belofte in om ons niet als wezen achter te laten. Die belofte herdachten we op Wezenzondag, dat dit jaar samenviel met Moederdag. En dat maakt het allemaal weer complex. Je bent òf wees òf je hebt een moeder. Hoewel wezen volgens de wetten van de natuur feitelijk wel een moeder moeten hebben.
Onze dienaars hier op aarde, aan wie regeringsverantwoordelijkheid is gegeven, proberen onze stemming niet te bederven en strooien met geld voor zorg en welzijn. Tegelijkertijd wordt hiermee het strooien gemaskeerd naar projecten die alleen maar ambitie en groeibejag ten doel staan. Omdat de bomen niet tot in de hemel groeien, wordt er flink beknibbeld op bijvoorbeeld de kosten voor de WMO. En wat schetst onze verbazing? Ondanks het feit dat Kampen meer dan andere gemeenten wordt gekort, houden we een paar miljoen Euri aan zorggeld over! Knap staaltje werk van verantwoordelijk wethouder Spaan. Hij zet echter meteen een domper op dit heuglijke feit en hij stelt er ook geen feestelijke herdenking voor in. Het is maar één zonnestraal die ontsnapt uit het inktzwarte wolkendek dat boven ons gemeentelijk front hangt.
Feit is dat er geen feestelijke strik om de WMO wordt gedaan, omdat er geld overblijft, want er wordt nu en straks flink gekort. Diegene die het nog kan volgen, verdient wel een feestelijke huldiging. Misschien was er ten stadhuize bij dit latent feestelijke nieuws wel even een plakje cake of een chocolaatje bij de koffie maar dat zijn interne aangelegenheden die gewoonlijk niet naar buiten komen. Een feestje hoort erbij maar zo raken we wel verstrikt in de logica van onze bestuurders. Net zoals de overlappende feestdagen ons verstrikken. Zullen we maar niet proberen dit al te rigoureus te ontwarren? Want christen, baptist, Jehova’s getuige, moslim of atheïst, die feestelijke extra vrije dag afgelopen maandag apprecieerde menigeen en was toch wel een Godsgeschenk.
Mister M
Contact:
Krabbels@MrM.nlOf (archief in eigen beheer):
http://www.Facebook.com/gekrabbel
