In het unieke filmproject Kamper Minikronieken staan inwoners van Kampen zelf aan het roer. Tien mensen leren interviewen, filmen en monteren. Hun films gaan over andere Kampenaren. De première is op 21 februari 2018 in de Stadsgehoorzaal. Dit project wordt uitgevoerd door Verhalenhuis Kampen en Minikronieken in Almelo in opdracht van de gemeente Kampen. De gemeente wil hiermee laten zien wat het heeft gedaan met de aanpak Gezond In De Stad (GIDS).
Ik word vriendelijk en gastvrij ontvangen in de keurige woning in de Hanzewijk waar Ensar Gun met zijn broertje Harun, zusje Esma en zijn vader en moeder heel prettig woont. Volgens de goede Turkse gewoonte doe ik bij binnenkomst mijn schoenen uit. Ik nestel met op de hagelwitte bank en geniet van het fraaie uitzicht in dat gedeelte van de wijk. Uiteraard zeg ik geen nee tegen de heerlijke Turkse thee en koekjes.
Saz
Klaar voor het interview, valt mijn oog op de saz, een Turks snaarinstrument, dat vol trots pronkt in de hoek van de kamer. Met net zoveel trots vertelt Ensar hoe graag hij dit instrument bespeelt: “Het werkt voor mij erg ontspannend. Mijn vader, die sinds 1996 in Nederland woont, luistert erg graag naar deze Turkse klanken.”
Een bijzonder ‘van-niets-naar-ietsproces
Ensar leidt als tweedejaars student bouwkunde op Windesheim momenteel een druk leven: “Ik wilde altijd al architect worden. Ik vond tekenen en ontwerpen heel leuk. Het hele proces van sloop tot wederopbouw van de mooie en fijne Hanzewijk was mede aanleiding om bouwkunde te studeren.” Een bijzonder ‘van-niets-naar-ietsproces’ om te volgen. Een enigszins verpauperde wijk werd afgebroken. Vervolgens werd zand weer vervangen door stenen combinatie met groen. Zo ontstond een mooie wijk op een heerlijke plek.”
Het wachten was de moeite waard
“De eerste flat in de J.H. Kokstraat waar ik woonde, is gesloopt in 2011. We hebben toen tien maanden in een tussenwoning gewoond.” Op mijn vraag wat Ensar van de sloopplannen vond, vervolgt hij: “We kregen het eerste bericht over de sloop via de post. Vervolgens organiseerde de gemeente veel bijeenkomsten waarin nadere uitleg volgde en er ruimte was voor het stellen van vragen”. Ensar’s moeder is inmiddels aangeschoven en voegt toe: “Het verhuizen naar een tussenwoning was veel werk. Maar de huizen waren er slecht aan toe, vochtproblemen en slechts enkel glas. De onrust van de verhuizingen en het wachten waren uiteindelijk de moeite waard. De buurt is veel socialer en beter geworden.” 
Delen van herinneringen
Ensar: “Mijn oom en ik hebben met verschillende gevoelens eerst de sloop en daarna de wederopbouw beleefd. Mijn oom woonde al sinds hij baby was in de Groen van Prinstererstraat en nu woont hij in de Kattegatstraat. Nieuwsgierig ben ik naar of de sfeer en of deze tijdens zijn jeugd net zo fijn en goed was als ik heb ervaren in mijn jeugd. Mijn oom vond het leuk om mee te werken aan de film en hij werd blij van het delen van zijn herinneringen. Hij vroeg aan mij of ik hem wilde filmen.”
Trots!
Dit jaar doet Ensar in het kader van zijn studie de uitstroomrichting architectuur. Zijn moeder is heel trots op hem, bijvoorbeeld als ze een analysetekening ziet over hoe een gebouw tot stand is gekomen en wat de filosofie erachter is. Hij heeft veel geleerd in het eerste jaar. Nu, in het tweede jaar, gaat het over het ontwerp van gebouwen en er is zeker ruimte voor zijn eigen creativiteit. Na deze studie gaat hij aan de universiteit bouwkunde architectuur studeren.
