Wat mien now weer is overkoomm,’ kwam Dark Toestebolte mien van de weke op’ewunden verteln. Ie weetn de voetbalwedstrijd umme de cup zol lijf op de tillevisie koomm en umme reden det Drieka en ikke over een breedbeeld tillevisie beskikken kwam de ganse Rotary van de Stadsbrugge bi’j ons thuus kiekn. ‘Op breedbeeld dut een doelpunte er langer over, zoda’j er ook langer van kunn genietn,’ zo redeneern de buurte. Ruum van teveurn ko’j ze al ‘eurn ankoomm: Jannus Flapuut, Gait van ’t Lange Ende, Brammegien Teuverlanteern, Jan Rap in ’t Zadel, Driekus Onderdieks, Leo de Pommerans, ‘Lammert Eu’jbruuj en zelfs Opa uut Meppel was er bi’j.
Met toeters, beln, ratels en potdeksels een kebaal skuppend van jewelste. Mien Drieka ‘ad in de ‘uuskamer melkkrukkies, luchtbedden, olde karkstoven en camping-stuulties alvaste kleur’ezet. Alles op een rijgien en ook verskillend van ‘eugte, zoda’j toch een bietien ‘et gevuul adn in ‘et stadion te verkeern. Ook een komme met boernjongens op brandewien sting kleur umme elk doelpunt veur oranje metene met een slukkien te kunn viern. Er klunk een hoeraagien toen de ummeroepster ankundigen: ‘Dan schakelen we nu over naar het voetbalstadion in Amsterdam.’ Lammert ‘Eu’jbruuj, al vrog an olde kleure uut zien platvinkien, zetn met oversloande stemme een stokolde voetbaltopper in: ‘We goan noa Rome, we goan noa Rome!’
Eerst toen Jan Rap in ’t Zadel anstalten maakn vanuut de krantenbak een vuurwark-reket of te skietn, greep Drieka doadkrachtig in deur vanuut de keukn de deegrolle in onze richtink te lanceern. Wi’j zaagn ‘et projectiel op ons ofkoomm en bukn, rij noa rij, nog op tied. Uut’ezunderd Jannus Flapuut, die menen det wi’j alvaste de weef uutprobeern en juichend in de ‘eugte sprung. De deegrolle knaln ‘em vol teegn de kop. ‘Et klunk ofda’j een kokosneute tussen de deure kraakn. Jannus teunen ‘et wit van zien ogen en viel as een taaipuppe umme. ‘Kump ‘et nog in de ‘er’aling?’ wol Gait Teuverlanteern weetn, die achteran op een luchtbedde niks ‘ad ‘ezien en op ‘et kebaal ofgoande vreezen een bizunder doelpunt te ‘em ‘emist. Eerst noa een kwartiertien kwam Jannus weer bi’j zien positieven. Met een barstende koppienne. ‘Ier, anpakn en metene ook deurslokn!’ gebeud Gait van ’t Lange Ende, vanof de achterste rij’een parazeetamullegien deurgeemd. Jannus die menen det Gait, zopas jeurig ‘ewest, asnog trakteern, pakn de pille begerig an en slokn die metene deur. Metene ook begun ie te skoembekn. Want wat ie deurslokn was een zetpille teegn Gait zien aambei’jen. Deur Gait te rap deur’egeumm uut ‘et verkeerde deusien. Jannus bleef skoemmbekn, de ganse wedstrijd deur. Al noa drie minuutn viel ‘et eerste doelpunte veur Oranje.
De kammeroaden zoln de kamer ofbreekn. Zwei’jend met vlaggies en lewaai skuppend met toeters, beln en ratels. Opa uut Meppel ‘ad zien olde voetbalskoenn met nopm an’etrukn en ropm deurmee, een vreudedansien makend, vlokn Hastrakan uut ons mooie tepijt. ‘Jongens, de weef!’ riep Gait van ’t Lange Ende, en struukelen, opspringend, metene lankuut over een stove. Met ‘et toafelkleed det ie vaste greep gliern ie onderuut, een lawine van asbakn, köppies en glazen in zien val meeslepend. Bi’j al det geweld kwam ook de komme met goldvisse nog veurbi’j. Opa uut Meppel maakn er een knap kopballegien van. De komme spatn als een waterbomme uut menare. ‘Reegn! Ook det nog !’ foeteren een köppeltien kammeroaden, plat op de boek op de vloere klem lègend tussen een bi’jzetteufeltien en de krantenbakke, maar now de volle plens over zich ‘ene kreeg.
Driekus Onderdieks was er nog ‘et slimst an toe. Uutzinnig van vreugde van zien klapstuultien opspringend was ie er niet op bedacht det ‘et stuultien met een zweure springvere hautomatiek onder zien konte dichteklapm en klemvaste toesloeg in zien kruus. Driekus bruln metene ook as een bere. Met ‘et stuultien as een klokke beierend tussen zien benen dansen ie met kangoeroe-sprung’egies deur de kamer. Jan Rap die an krachtspurt dut vleug achter ‘em an en slaagn er in Driekus van zien beklemmend ongemak te verlussen. Van gezellig saamt tillevisie kiekn kwam toen gien fluite meer,’ bekenn Dark. ‘Saamt waarn Drieka en ik enkelt nog druk met ‘et verzurgen van de gewonden.
Deurmee kleur bonjoern wi’j de ganse bende de deure uut. ’t Is zo mooi ‘ewest,’ foeteren de vrouwe. Ook van opruumm kwam die oamd niks meer’, vertul Dark . ‘Eerst maar ies goed sloapm,’ steln Drieka veur. ‘t Was al drie uur in de nachte toen ze met een gil rechtop in bède wakker skruk. ‘De goldvisse!’ riep ze benauwd uut. ‘Det ame diertien zat nog in de komme toen die uut menare spatn. Veuruut, er uut en zuukn,’ gebeud ze. Maar ‘oe wi’j ook zuchtn, narns een goldvissien te bekenn. ‘Twintig jeur,’ jammeren de vrouwe, ‘ zo lange al zwemt det diertien zien rundties in onze viskomme. De geboorte van onze kienders ‘ef ie nog mee’emaakt. Uuteindeluk, eerst noa uurn zuukn vunn wi’j ‘et diertien. En road ies wat? Zwemmend in de komme met boernjongens, die Drieka veur de wedstrijd ‘ad kleur ‘ad ezet. ‘Maar now ‘et mooiste,’ sprak Dark, ‘et vissien zwum nog net zo vroluk en leemtig in de brandewien tussen de rozienn of ie nooit anders ‘ewend was. ‘Oe is ’t in de vrede mogeluk!’ was mien verbaasde reactie. ‘Zeg det wel!’, antwoorden Dark, ‘maar mu’j ‘eurn. Weer in bedde stootn Drieka mien an en grinneken: ‘Ziej ’t al veur oe Dark, met vette kopm in de krante stoan: bi’j Dark en Drieka Toestebolte thuus zwemt een goldvisse met een...kater!’ De vrouwe giern ‘et uut van de pret. ‘Is niet weur?!’ reageern ik nog meer verbaasd. ‘Zo weur a’k ‘ier stoa!,’ verzekeren Dark. ‘En a’j mien niet gleumm ‘ku’j ‘et misskien nog goed gebruukn veur oe stukkien in de Kruudmoes. ’t Is komkommertied mu’j rekenen.... Komkommertied, ja det wel, maar ik vuuln mien deur Dark toch mooi bi’j de poot ‘eneumm. Weurachtige vrinden, weur vin ie die nog...?
‘Allo Hendrik
