Vakansietied! Dus er op uut! Now wurdt wel ‘ezegd da’j ‘op vekansie de armoe’j thuus mutn loatn.’ Dus ‘uurn wi’j op Vlieland een ‘uusien, ruum genog umm oe konte in te kunn keern. Ook koken wi’j op Vlieland in de vekansie niet. Eten doen wi’j dan wel buutn de deure!’ zeeg de vrouwe’ ‘Det dut maar!’ markn mien buurman jeloers op. ‘Vekansie in eign land. Allenig de riekn kunn zich det nog vereurloven.’ Z
elf giet ie met vrouwe en kienders uut harremoe’j noa Turkije. Betaald uut de kaartpotte met de buurn. ‘Et meeste geld deur mien buurman in ‘elegd want zien leemm kent weinig troeven. In ‘Harlingen deed de sturm ons uutgeleide. De veerboot dansen op de witte kuppies van ‘et Wad en met de krijsende roep van zwalkende meeuwen boomm ‘et skip, gingk de andacht van de opvarenden meer uut noa de reddingsbootn as noa ‘et uutzicht op zee. De vuurtoorn op Vlieland verwelkomen ons met lichtzinnige knip-eugies want wi’j waarn met de late bote uur Harlingen vertrukn. De temperatuur was niet zomerproof dus in de kamer van ons happartementien metene maar de gaskachel an’esteukn. Met blauwe lek-vlammegies uut plastieken ‘oltblokn en genietend van een snel bakkien opluskoffie zat de vekansie-stemming er al metene zweervol in.
‘Dan ook maar metene buutn de deure dineern,’ steln de vrouwe veur.‘En...heeft u al een keuze kunnen maken?’ informeern de ober van een ‘Ier-is-’t-gezellig’-resterant,’ det met een kladde gebruuksveurwarpm uut de vergoane glorie van de skeepveurt an de muure fannetiek collaboreern met de rondumme heersende zee en ‘et Wad. De keukn warkn vanuut de wetenskap det, met de veerboot weer vertrukn, de uutweg van ‘et eiland de eerste tied is of’esneden, wat de kok de rust verskaffen zien gerechtn wel warm an te beveeln, maar as zodanig niet te ‘oeven opdienn. ‘Als u wilt kunt u gratis gebruik maken van ons sla-buffet,’ wees de ober noa een uut’oek van ‘et resterant, weur een gruupien eters in een sombere processie met etensburden eer bewees an al geruume tied an de netuur ontvallen gruuntes, gekoeld op’ebaard in een open kiste. De ‘malse biefstuk,’ op de kaarte bleek op ‘et burd grootspraak. ‘As oe boas nog ies een andere name veur zien zaak zuch, zol ‘Zeenzucht’ ook kunn,’ skeutn wi’j met skarp op ‘et jonge serveerstertien det noa ofloop, vlaggend met de rekening, platonisch informeern of ‘et ons ‘esmaakt ‘ad. ‘Een biefstuk met zenen as vioolsnaarn ku’j beter as meziekstuk op de kaarte,’ gaamm wi’j as ‘eugste waarderink. As vleis niet te proemm!’ ‘Wat jammer now,’ pruilen ‘et dienstertien, met anleg veur troosten. Ze besleut ‘et de kok metene te zègn. Maar ‘aar nog oplaaiende opvattink van ‘et leemm: ‘Make peace, not war,’ verleur in de keukn op slag zien gloed in de doofpotte van de chef. ‘De kok zeg det ie anders nooit klachten ‘ef over ‘et vleis, maar a’j niet tevreden bin ku’j wel een gratis kuppien koffie van de zaak kriegn,’ kwam ze van ‘et keuknfront bemiddelen. Een wel arrug magere vredesdoeve die wi’j verongeliekt weigerden te klokn. De zeenn van de biefstuk zaatn ons nog te ‘oge in de strotte. Ook de andere dag kwaamm wi’j op gespann voet met culinair Vlieland te stoan.
De keukn van ‘et strandpaviljoen det wi’j bezuchten teunen zich inskikkeluk met de doelgroep die veurnameluk van de branding kwam genietn. ‘Eet u smakelijk,’ sprak de ober, ons drie, al lang in de wacht stoande zeetung’egies veurzettend; vissies in de overgank van diepvries noa toafel bruut verhit met een opvlieger in de stomer. ‘Kiek toch ies wat mooi!’ wees ik noa buutn, weur de zee met kruln an land kwam. Vlieland is kleiner dan de name dut vermoeden. Feiteluks dekt allenig de Durpsstroate de ladink. Een zweervolle wandel,- en fietsprommenade, an weerskanten of’ezoomd met ‘oge Plataann. Achter die leemtige tunnel van gruun kroepm winkelties, terrassies, ‘otels en restauranties knussies bi’j menare in een ofwisselend decor van jutters-, en Anton Pieck-romantiek. Ondanks die durpse verstillink en natuurlukke ruigte is Vlieland ‘et durpse waddeneiland van vrogger niet meer. ‘Ze bin met disco en gruuj van ‘et verkeer teveule met de medarne tied mee’egoan,’ lei een autochtone eilander mien nusterug uut.
De man ‘ad geliek. Vrogger fibreern ‘et durp van de klik-klak-geluuden van de peerd- en waagnties, weurmee Wietse de Boer de bagage van de vekansiegangers van en noa de boot vervoern. Medarne, ronkende trekkers ‘em die primitieve pendel gekerstend. Ook trouwen bi’j ‘et drenkelingen’uusien op de uutgestrekte zandplaate van de Vlie’ors, in oe goeje goed op oe konte zittend in ‘et zand, temidden van an’espuuld wrak’olt en skeepsofval, ‘eurt bi’j ‘et medarne Vlieland. De Vlielanders doen deur wat lacherig over. ‘A’j oe ‘uweluksbeutien al met wrak’olt beginn..?!’ Toch blef Vlieland ons vekansieplekkien bi’j uutstek. Met op ‘et Karkplein ‘et eeuwenolde zeemanskarkien met pilaarn van olde skeepsmasten en karkbankn van jutters’olt. Noa de dienst de karkdeurn waagnwied lus met veur alleman gratis koffie met Friese kruudkoek.
‘Et vroggere ‘Armen’uus’ met zien verfijnde keukn en antieke ankledink dut now riekke an. Fietsen doe’j deur de golvende ongerept’eid van de duinn en in de twee musea van ‘et durp raak ie niet uut’ekeekn. Resterant ‘Et Post’uus’ met zien zunne-terras is een oase in een zee van golvend blond zand en Marjoleins gemoedelukke resterant ‘De Richel’ ‘ef moeder Cora en skoonzeune Rik in de keukn. De smakelukke eenvoud deur de Kamper Rotary van de Stadsbrugge bekroond met een ‘zeester’. De terreinwaagn van de‘Vliehorsexpres’ brengt oe noa de Vliehors, met 25 vierkante kilometer de grootste zandvlakte van NW Europa. Deurumme wel de Sahara van ‘et noorden ‘enuumd. Met altoos de rooje Cocker Spaniel ‘Jutter’ as bi’jrieder noast zien boas in de cabine. Weer thuus noa zo’n vekansie weet ie ‘et weer: ‘Olland wat bi’j toch mooi!
‘Allo Hendrik
PS: Proef met éénrichtinksverkeer op de Stadsbrugge. Muujluk wenn in Kampm met zoveule karkelukke richtinks ook ies saamt ene richtink op te mutn...
