In de stad van de steur an de ‘Ollandse Ni’je! Want ze bin er weer. ‘Weet ie wat mien vrouwe saamt ‘ef met een ‘Ollandse Ni’je ?’ wol Jannus Flapuut van mien weetn. ‘Ik zol ’t niet weetn,’was mien antwoord. ‘Beiden bin vet,’ gniffelen Jannus, ‘maar mundtien dichte want mien Janna wil ’t niet weetn. Det kump, ‘et Sonja Bakkeren wil niet lukn.’ ‘As ze ies een moandtien de Ramadan probeern,’ steln ik veur.
Maar Jannus luusteren niet, teveule al weer de kop bi’j de eerste ni’je zolte van dit jeur. De komst van de ni’je ‘erink wurdt landeluk ‘evierd in Skeveningen, maar sinds kurt ook feesteluk in Kampm. Compleet met ‘et shantykoor ‘De Kamper Koggezangers’ ‘en et anbieden van ‘et eerste vaatien an een ‘lekkerbekkien’ van ‘et Kamper gemeentebestuur. Dit jeur wet’older Martin Ekker. ‘t Wurdt in Kampm een mooie tradisie de eerste ‘Ollandse Ni’je te pruumm op ’t Ponton’, ‘et driemde Horeca-terras op de IEssel, bi’j de Stadsbrugge.
In olde stijl an’evoerd in ‘olten vaaties deur zeilende Kamper botters. Olde vissersskeepm, wondermooi op’eknapt deur de vri’jwilligers van de Kamper Botterstichting. Op die maniere de eerste ‘Ollandse Ni’je in Kampm viern is een bedenksel van ‘et VVD-roadslid Berry Zandbargen. Veurig jeur veur ‘et eerst mee begunn, saamt met Marjan van Diek en ‘aar partner Jimmy Croymans van ‘t Ponton’ en Johannes Hakvoort uut Urk van vis’andel-resterant: ’t Buttertien’. Goeje buurn en klega’s van menare met elk een driemde ondernemink op de IEssel. ‘A’j proatn van ‘botter bi’j de vis,’ sprak Jannus Flapuut, wiezend noa de botters de KP 118 uut 1909, de KP 41 uut 1895 en de KP 32 uut 1886 met ni’je ‘erink op Kampm ankoomd.
Op ‘et terras van ‘t Ponton sting een kladde volk al met ongeduld te wachtn, met zin an een vissien, de slab al veur. Dick van Diek, een kleinzeune van de in vrogger jeurn zo gewardeerde wet’older Dirk van Diek, destieds teems de boas van ‘et hopenbaar bad’uus an de Oldestroate, zat an een teufeltien met troanen in de oogn. Dick kan as gevuulig mense gien diernleed verdraagn. Ook niet as ‘t umme dooje vissies in een tunne giet. Zekers niet as de Koggezangers det dierenleed ook nog ies leemsbli’j toezingen. Maar skijn bedrug want Dick lust enkelt zolten met look en umme reden det ni’je ‘erink altoos zunder look wurdt ‘egeetn, ‘ad ie zelf maar wat uigies in een buultien mee’ebracht, die ‘ei now veur eign gebruuk an een teufeltien zat te snipperen.
Zeger Koelewien, de ‘Bon Ton’ van ‘t Ponton, die uut troanen zien mooiste teksten vurmt, greep metene noa de penne en dichten: ‘Ni’je ‘erink per botter an’evoerd, met een meeuw op de roef, zekers gien doef, want dan ‘ad ie wel ‘ekoerd!’ ‘Weur slut det op?’wol Dark Toestebolte weetn, maar Zeger wist det zelf ook niet. ‘t Giet veurnameluk umme de smaak, een gedicht mu’j pruumm, net as ni’je ‘erink,’ probeern Zeger de ander nog wat gevuul veur kultuur bi’j te brengen. Onder de fijnpruuvers op ’t Ponton gingk gejuich op toen de botters ofmeern en ‘et eerste vaatien ‘erink wier of’eleverd. ‘Ei’j d’r ook een glas bi’j?’ informeern wet’older Ekker, gewend as ie is bi’j vaaties metene an Heinekus te denkn. Dick van Diek ‘ad zien uien intussen ‘enipperd en met de oogn, dikke van de troanen, stapm ie op de bedienink of, een keerl in een gries pak, een bietien arrug lange neuze en ‘oge in skolders. ‘Dut mien nog wat van det spul,’ wees Dick noa de flesse met koornwien. Maar de bedienink deed net of ie niks ‘eurn. ‘t Bleek een reiger die op de relink ook op een vissien loern. ‘Et pruumm van de eerste ni’je op ‘t Ponton’ was gratis zodet Johannes Hakvoort de vroage niet bi’j’ kon oln.
‘Jongens wat smaakt ie weer fijn!’ riep Janneke Zandbargen, die niet van botterikn ‘olt, maar toch merakels gek is op ‘aar Berry van de botters. ‘Logisch,’ vun Gait van ’t Lange Ende. ‘Kampm mag merakels trots wezen op een verenigink as de Botterstichting, die met ‘et opknapm en weer in de veurt brengen van historische visserskeepm een bizunder stukkien geskiedenis van Kampen leemtig ‘olt.’ Mien kammeroad ‘Maas an de IEssel’ vun det ook. Teems een knap zaaknmannegien, die de kunst verstiet Euro’s in Florynties umme te zetn. ‘De skeepswarf van de Kamper Kogge an de Buutn’aam is teems de uutvalbasis van de Botterstichting,’ lei Berry Zandbargen mien uut. Zo wier mien duudeluk det de vri’j willigers van de stichting Kamper Kogge en die van de Botters twee ‘eel verskilnde luigies bin, die op de Koggewarf wel saamt deur ene deure mutn. Gelukkig giet det steeds beter.
‘Beter de kogge as vrind as een botter met teegnwind! ’dichten Zeger, deurgoans deur ‘et leemm zelf getranspireerd. ‘Weur slut det now weer op?’ reageern Jannus Flapuut, die enkel maar op zien poot kan speuln en deurumme muujte ‘ef mee te fibreern met de gevuulige snare van Zeger. ‘Ja, de betekenis van det leste stijl-bluumegien ontgiet mien zelf ook,’ bekenn onze Ponton-poeet, er nog ies op wiezend da’j een gedicht mutn pruumm. ‘Net as de ni’je ‘erink!’ ‘Over ‘erink ‘spreukn, mu’j nog wat?’ beud Berry Zandbargen mien een ni’je zolte ni’je an. ‘Ei was ‘et ook die in 1994, saamt met de vroggere wet’older Henk Bastiaan, de Botterstichting ‘ef op’ericht. ‘De eerste botter die de stichting opknappen was de KP 32. De botter is een bizunder en veelgebruukt vissersskip uut vrogger tieden,’ lei Berry uut. ‘Destieds voern er zo’n duuzend in ons land. Op de Zuuderzee vissend op alle soorten vis, veural paling. Kampen teln in die daagn 40 botters. De meeste van Brunneper vissers. De botter is dan ook stark met Kampm verbunden. Die relasie in ere ‘oln is de bedoelingk van de Botterstichtink,’ benoadrukn Berry. ‘Ik bin vandage ook nog jeurig,’ kwam Dick van Diek tussenbeide. We naamm er saamt een slukkien op, die Dick besteln. Det lukn want de reiger was inmiddels ‘evleugn...
‘Allo Hendrik
