(door Henk de Koning)
Stikt de buule!
Mien tandarts Bram Boortolle kek graag veugelties en deurover begun ie toen’k bi’j ‘em kwam umme een gaatien in een koeze te vuln. Bram begun te verteln: ‘Veugelties spotn is muujlukker as da’j denkn, maar wi’j tandartsen bin niet veur ene gat te vangen. Zopas nog ‘ek een gruune specht in een weiland ‘espot. Ook net zo makkeluk!’ ’t Kwam mien verdacht veur. Zekers ‘ezien op een trektocht veur tandartsen,’ skeut ‘et deur mien ‘ene, want ik vuuln det Bram mien bi’j de poot nam. Now mu’j een tandarts nooit op zien ziel trapm as ze op ‘et punt stiet te goan boorn want tandartsen bin merakels kleinzerig a’j ze zelf ies an de tand vuuln... Dus proatn ik met Bram, in stijl van ‘Moeder de Ganze’, mee en vertul ‘em da’k onderlest zelf nog een roze watervleermoes boomm de IEssel ‘ad zien vliegn.. Bram gromm ies en riep noa zien assistente: ‘Pak ie de nieptange eemm. Nieptange?! Wat now dan?! ‘Et angstzweet brak mien uut.
Gewoon in zien streutien mee briemm proaten Hendrik,’ ‘ield ik mienzelf veur, de tie’jen krumme van angst in de skoenn. ‘Bedaart wat,’ sussen Bram, ‘die nieptange ‘ek ‘eleend van umsko ‘iernoast en mut allange weerumme.’ Weer wat tut bedaarn bleef die gruune spechte mien deur de kop spookn. ‘Weet ie zekers det ‘et ’t gien camouflasie-kraai’je was?’ dagen ik Bram uut. ‘Want ie mutn as tandarts wel ‘over ‘eel. ‘éél bizundere gaven beskikn, wi’j zo’n j klein gruun snartveugeltien in zo’n groot gruun weiland kunn ontdekn ..! ‘Die gave ‘ek’, sprak Bram zelfversekerd. ‘Det ‘et gien gruune reiger was zag ik metene al wel.’ Misskien een liegbeest?!’ wo‘k Bram uut zien droomwereld wakker skudden. Een gedachte die ‘k niet uutsprak want Bram zwei’jen wel wat al te gretig met de nieptange. Maar zien assistente pakn die an en verdween er mee noa buutn. ‘Boortied!’riep Bram bli’j van zin. As een speerwarper kwam ie met de verdovinksspuite op mien anzetn. In de tied da’k wachten tut de verdovink zol goan warkn barsten een merakelse sturtbui’je boomm Kampm lus. ’t Is allemaole al een poosien ‘eleden, maar ik vertel ‘et oe toch. Mensen kienders, ‘et reegnwater kwam met bakn de luchte uut. As een soenamie gutsen ‘et water onder de deure van Bram zien praktijk deur.
In de wachtkamer zaatn de patiënten, ‘and in ‘and op de stuulties te watertrapm. De Donald Duck dreef lus’eslaagn rond. Bram boorn kalmpies deur. ‘Wi’j verzoepm!!’ galpen zien asistente, die met nieptange de be’andelkamer weer kwam binnsturmen. Bram pauzeern eemm en sprak bedaard: ‘Ei’j de brandweer al ‘ebeld?’ Det bleek zo te wezen. Bram zetn de bore in mien koeze op kroes-control en overleggen met ‘aar wat ze te doen sting. ‘Graauwwgrrr,’ gorgelen ik en bange det de bore deur de bodem van mien koeze zol skietn, ropm ik Bram zo merakels an zien jasse det ie zien skolderstukn metene as ‘andmuffies kon gebruukn. ‘Wat wo’j zègn?’ reageern Bram, de rust zelve. ‘Ie zien toch da’k eemm in gesprek bin.’ Met kreunende geluudn en wilde gebaarn maakn ik Bram duudeluk det de bore nog altoos as een slieptolle in mien koeze deurjoekelen en ook een verdovink zien grenzen ‘ef. ‘Een oognblikkien,’ sprak Bram tut zien assistente en zetn de bore uut. Tied ook want de rook kwam mien de neusgaatn uut. ‘Gef niet,’sprak Bram, ‘de brandweer kump er an!’ ‘In bange ofwachtingk kneep ik de oogn dichte en ‘eurn Bram in de wachtkamer luudrichtig in de weer met dweiln en emmers. Saamt met zien asistente en de brandweer, die noa ‘et telefeuntien met zwei’j licht was koomm ansjeezen. Noa een ‘alf uurtien ploeteren was de praktijk weer netties dreuge en an kante. ‘Ik zie d’r weer een gat in!’ riep Bram in vaktaal, de bore in mien koeze weer anvattend. Metene sloeg ie vol gas toe. ‘Brrgrauwgr,’ kon ‘k enkelt maar uutbrengen. Want ie begriepm, de verdovink was toen al lange, lange uut’ewarkt....
De vekansie bin weer umme. De mensen bin in d’r vrij’je tied weur noa alle kantn uut’ezwarmd, umme te zuukn wat ze bi’j thuuskomst vinden. Umme deurachter te koomm reizen borgemeester Bort Koelewien en zien vrouwe noa Italië . In Venetië keekn ze d’r oogn uut. ‘Wat een kladde koggen ‘em ze ‘ier, maar wel arrug kleinties,’ sprak Bort zien vrouwe, verblind deur de skittering van ‘et veule water. ‘Det bin gien koggen, maar gondels,’ lei Bort ‘aar uut. Uutgebreid want as Bort an ’t woord is giet ie deur. Det krie’j a’j uut Sprakenborrug koomm. Veur onze borgemeester was de skik van de vekansie er toen of want nuum ie de kogge, wil ie ook metene noa Kampm weerumme. De kogge zit Bort in de genen en deur kump ie rond veur uut. Zelf ‘ek met de vekansie twee leemslustige kienders uut Almelo op bezuuk ‘ad: Douwe zes jeur en Silke vier jeur. ‘Weur mu’j met zukke kienders ‘ene a’j zelf al zolange uut ‘et kleine grut bin?’ maakn ik mien bezurgd. ‘Wat a’j ‘edacht van de netuurspeelplaase, bi’j de kienderboerdri’je van Hanjo IJk’olt,’ zeeg Jan Rap in ’t Zadel.
‘t Bleek een golden grepe. De netuurspeelplaase is een uutgebreid kienderspeulveld, vlak noast de kienderboerderij’j. Kienders leern er speulenderwijs met de natuur ummegoan.Ook gien kosten an verbunden. Een kleine vri’jwillige bi’jdrage in een verankerde melkbusse bi’j de ingank is al genog. Kienders kunn er water oppompen en dammen bouwen in een noamaak rivierbeddink, genietn van zang en spel in ‘et mesiek- jeugdtheater, veur tuinman speuln in de bonte bloemmtuin, an lianen van touwen slingeren en in ‘et voedselbos leern wat of de netuur an vruchten te bieden ‘ef. Maar ook saamt pick-nicken of in een speciale klimboom noa ‘artelust speuln. An mien beide kleine gasten uut Almelo ‘ak dan ook gien kiend meer. Met dank an Hanjo IJk’olt, veurzitter van de stichting Natuurspeelplaats Kampen, teems boer-boas van de kienderboerderij’j. Pas nog onderskeiden as ene van de mooiste kienderboerdrij’jen van ons land! Pette of veur Hanjo!
Allo, Hendrik
