KAMPEN - In de voormalige synagoge aan de IJsselkade wordt zaterdag 29 september de tentoonstelling ‘Exposed fragility’ van Irma Horstman geopend. De opening wordt om 14.00 uur verricht door kunsthistoricus Geraart Westerink kunsthistoricus.
Horstman kreeg in 2017 de Kamper Kunstprijs uitgereikt, een prijs die tweejaarlijks door de Adviescommissie Beeldende Kunst in opdracht van de gemeente Kampen wordt uitgereikt aan een Kamper kunstenaar. Horstman viert met deze tentoonstelling haar dertigjarig jubileum als kunstenaar.
Irma Horstman (1960, Zelhem) woont vanaf begin jaren ‘80 in Kampen. Zij volgt daar de opleiding beeldhouwen aan de Kunstacademie en werkt daarna 13 jaar in haar atelier aan de Bovenhavenstraat 14. Van 2002 tot 2015 verlegt ze haar werkgebied, samen met haar partner graficus Henk Tichelaar, naar een atelier bij Ommen.
Voor de Kamper Kunstprijs maakte Horstman het beeld “Wipe the tears from my eyes” naar het thema ‘water verbindt’. Het juryrapport vermeldt onder andere: “In het werk (van Irma Horstman, red.) zijn de contrasten tussen droom en daad, tussen vloeibaarheid en vastheid, afstand en nabijheid, fysieke en geestelijke componenten, hard en zacht, organische uitstraling en meanderende vormentaal op poëtische wijze uitgewerkt.”
Typerend voor al het beeldende werk van Horstman is het zoeken naar verbinding tussen de organische vormen van mens en natuur èn de menselijke emotie. De taal sluit daar tijdens het werkproces intuïtief bij aan in de vorm van een titel of gedicht.
Direct na haar studie in 1988 gaat haar belangstelling uit naar prehistorische kunst, vooral die van Zuid-Amerika. Na een bezoek aan Suriname groeit bij haar een besef van betrokkenheid bij de Europese (prehistorische) cultuur. De vaak religieus getinte symboliek in haar werk transformeert in de loop der jaren tot abstracte tekens en verdwijnt vervolgens helemaal. Ook de aanvankelijke figuratie, vooral in de vorm van koppen, is nagenoeg verdwenen.
Met het betrekken van een atelier in de bossen van Ommen wordt de natuur een belangrijke inspiratiebron. Omringd door oude bomen, paddenstoelen, vogels en vleermuizen, verandert het werk van symbolisch abstract naar totaal abstract. De organische invloeden, de levenscycli van planten en dieren die ze jarenlang op de voet kan volgen, beïnvloeden de vormgeving en de manier waarop ze over haar beelden denkt. Het groeiproces wordt belangrijker en het zo ontstane beeld krijgt betekenis en titel tijdens of na het maakproces.
Het beeld bepaalt de taal. Horstman: “Dit beschouw ik als de essentie van het beeldend denken.” Hoewel haar beelden als abstract kunnen worden beschouwd, doen ze vaak denken aan wezens die zich tot de wereld om hen heen of tot elkaar verhouden. Ze ontstaan vaak in paren en worden tot één werk gesmeed door een gezamenlijke titel. De menselijke emotie in de beelden herbergt ook de kwetsbaarheid. Ze buigen zich en vormen zich om de lege ruimte heen. Ze volgen de wet van de natuur en reiken allemaal naar boven naar de lucht en het licht. Hierbij speelt Horstman met vorm en restvorm en creëert zo vanuit een 2 dimensionaal beeld de ruimtelijkheid van de 3e dimensie.
Naast haar stalen en bronzen werken maakt ze ook papieren objecten, ruimtelijke tekeningen met een 3D pen en installaties in de natuur.
