Met 'aantasting van de zondagsrust' als argument is tot nu toe elke uitbreiding van publieke activiteiten op de zondag door het behoudend christelijk deel van de Kamper gemeenteraad afgewezen.
De duiding van het begrip 'zondagsrust' in dit argument is vertroebeld, omdat in het politieke debat al jarenlang wordt gesproken vanuit verschillende werkelijkheden. Woordvoerders uit behoudende kring hanteren dit thema onterecht als een voor ieder eenduidig begrip. Door eenzijdige interpretatie van de Bijbel en door groepstraditie is het begrip gestold tot een werkelijkheid, die niet meer valt uit te leggen aan personen buiten die kring. Bij vergelijkbare behoudende groepen in landen als de Verenigde Staten en Zuid Afrika heeft de traditie zich anders ontwikkeld. Vanwege de gemiddeld grotere afstand tussen de woning en het kerkgebouw doen ze daar juist na de zondagse kerkdienst de wekelijkse boodschappen.
Bezinning
Nu valt er in algemene zin best wel iets te zeggen voor periodieke dagen van rust. In minstens drie wereldgodsdiensten wordt onderkend dat mensen de natuurlijke behoefte hebben om elke zeven dagen een dag van rust en bezinning te reserveren. Het Jodendom koos hiervoor de zaterdag, het Christendom de zondag en de Islam de vrijdag. Experimenten met een tiendaagse werkweek in het communistische Rusland van de vorige eeuw mislukten volledig: zowel gezondheid als productiviteit van de deelnemers verslechterden.
Zonder onderbouwing met algemeen geldende argumenten wordt vanuit behoudende kring gesteld dat de (christelijke) zondagsrust dient te worden nagekomen door de hele Kamper bevolking.
In een samenleving van gelijkgezinden leveren afspraken over een vaste collectieve rustdag weinig problemen op, maar een dergelijke maatschappij bestaat al lang niet meer. In een veelkleurige samenleving kunnen christenen niet van andersdenkenden eisen en verwachten op zondag volgens kerkelijke traditie gebruik te maken van de openbare ruimte.
Zolang zij een meerderheid vormden, kon een beperking worden afgedwongen van naar hun mening op zondag toelaatbare activiteiten in de openbare ruimte. Het is jammer en onnodig dat de behoudende christenen via (nipte) democratische meerderheid en politieke constructies deze situatie zo lang mogelijk hebben willen rekken. Deze als 'arrogantie van de macht' ervaren praktijk heeft bij velen voor onbegrip gezorgd of nog erger: kwaad bloed gezet.
Het was onnodig, omdat door de vrijheid van godsdienst christenen immers zelf mogen uitmaken op welke wijze zij deze door hen gekozen dag van rust en bezinning invullen. Zij worden hierin beschermd door de zondagwet uit 1953, waarin wordt gesteld dat godsdienstbeoefening vóór 13.00 uur gevrijwaard dient te blijven van verstoring.
Openstellen van supermarkten en winkels op zondag is allereerst een zaak van de ondernemers. De in 2013 aangepaste winkeltijdenwet laat dit toe. De gemeentelijke overheid kan hierbij zo nodig regels stellen.
Bij besluitvorming over een eventuele regulering zullen dan wel zuivere argumenten de doorslag moeten geven. Niet de gestolde werkelijkheid van de behoudende partij en evenmin de gevoelens van revanche van de voorstanders van verandering.
Laten we er verder voor waken dat het foute streven naar een voor iedereen verplichte rustdag niet wordt ingeruild voor de eveneens onjuiste aanname dat in onze samenleving op ieder moment aan elke gevoelde behoefte moet kunnen worden voldaan...
(Bijdrage op persoonlijke titel door Sybren Gerlofsma)
