KAMPEN - Noem het maar liefde is de nieuwe toneeltekst van Ilja Leonard Pfeijffer; het is een schets van allerlei mensen die worstelen met de liefde. Toneelgroep Maastricht koos voor 6 acteurs die samen 25 rollen vertolken. Anniek Pheifer en Jeroen Spitzenberger zijn er twee van. In dit interview praten zij over ‘het enige thema dat ons allen bezighoudt’ en hun rol als bejaard liefdesstel.
De liefde
Anniek: “Noem het maar liefde gaat over de zoektocht van de mens naar liefde. Hét thema dat ons allen bezighoudt en bindt. Vanuit de setting van het chique Majestic Imperial Hotel trekt een breed pallet personages in allerlei verschillende relatievormen voorbij. Je ziet verwoestende liefde, prille liefde, seks die wordt verward met liefde, ingeslapen liefde en vastgeroeste liefde. Er zit ontroering in de scenes maar er wordt gelukkig ook veel gelachen.”
Jeroen: “Het stuk zit vol verschillende personages en scènes die je prikkelen om na te denken over wat liefde eigenlijk is en hoe vrij je liefde kunt invullen. Het meest extreme voorbeeld is een jongen die samenwoont met een seksrobot waarop hij al zijn verlangens projecteert. Waarom zou dát eigenlijk geen echte liefde kunnen zijn? Overigens is dat wel een hele hilarische scene.”
De hoofdrol
Anniek: “Ik speel Cat, die als meisje besluit dat rockster Mitch haar grote liefde is, ook al behandelt hij haar helemaal niet aardig. Hun liefdesgeschiedenis vormt de rode draad in Noem het maar liefde. In het hotel viert het inmiddels bejaarde stel dat ze elkaar vijftig jaar kennen. Mitch is dement en weet niks meer van het verleden, niet eens dat hij een rocklegende is. Daarom besluit Cat om hem hun liefdesverhaal opnieuw te vertellen.”
“Zoals in al het werk van Pfeijffer lopen fantasie en werkelijkheid mooi door elkaar. Cat vertelt Mitch hoe ze zou willen dat hun liefde was geweest. In flashbacks ziet het publiek hoe cru het er werkelijk aan toe ging. Dat is hard, maar ook zeer geestig. Toch is Cat één van de weinige personages die de ware liefde vindt. Ze verlangde niks terug, dat maakt haar liefde puur. Nu Mitch afhankelijk van haar is, heeft ze eindelijk de man die ze altijd wilde.”
Jeroen: “Ik speel de rockgod Mitch, in zijn jonge jaren viriel en extreem indrukwekkend: alle vrouwen wilden met hem naar bed. Hij werd geadoreerd door fans, maar ook door zijn eigen vrouw Cat. In het stuk zie je de rockster tragisch eindigen als een hulpbehoevende oude man. Ik vind het een waanzinnig interessante en moeilijke rol om te spelen. Ik probeer de kwetsbaarheid en emoties van ouder wordende mensen recht te doen. Wat Mitch doormaakt, kan ons straks allemaal overkomen.”
De muziek
Anniek: “Er zit veel livemuziek in het stuk. Zelf zing ik twee liedjes: Let’s call it love en Walk in the woods. Muziek kan een scène net die extra klap geven die nodig is om een dieper laagje toe te voegen of de sfeer te veranderen.”
Jeroen: “In het openingsnummer Let’s call it love zit ik achter de drums. Ik vind het fijn om een beetje te roffelen. Maar wat ik vooral enorm leuk vind is dat ik omringd ben door zoveel veelzijdige talenten. Toneelgroep Maastricht werkt met zulke goeie acteurs die dan ook nog talentvolle musici blijken te zijn. Echt, petje af.”
Over elkaar
Jeroen: “Anniek en ik hebben bij het Nationaal Toneel en op verschillende filmsets al zeer intensieve maakprocessen meegemaakt. Wij kunnen met elkaar lezen en schrijven. Wat Anniek zo goed maakt, is haar gevoelige radar voor menselijk leed. Pas als je het gevoel bitter sweet snapt, zoals Anniek dat doet, kun je het ook spelen.” Anniek: “Jeroen is erg taalgevoelig en heeft een makkelijk acteertalent. Daarmee bedoel ik dat hij heel ontspannen speelt. Alsof het geen enkele moeite kost. Bovendien kan ik erg met hem lachen. Jeroen kan droevige mensen zó grappig spelen. Daar moet je echt een bepaalde sensitiviteit voor hebben.”
Noem het maar liefde is te zien in de Stadsgehoorzaal op vrijdag 17 mei. Kaarten via stadsgehoorzaalkampen.nl
