Kijken naar een wolkbreuk als je hoog en droog zit, is geweldig. Ik kan me de stortregen van 2 juni 2003 nog goed herinneren. Ik werkte toen bij Westerink Assurantiën en het Meeuwenplein stond binnen een mum van tijd helemaal blank. Het kijken naar dit natuurgeweld was leuker dan het aantal schades, dat wij door het wassende water in behandeling moesten nemen.
Tot de zomer van 2016 bleef mijn persoontje gevrijwaard van verrassende fratsen van Moeder Natuur. Maar vroeg of laat krijgt iedereen zijn portie ellende voor de kiezen. Toen ik op 28 juli onder de Spaanse zon van een sangriaatje aan het genieten was, zorgde een wolkbreuk voor een waterballet in de onderste laag van mijn appartement aan de Spoorkade. De oude botten van mijn vader en zijn vriendin werden op de proef gesteld, omdat de verlijmde vloerbedekking direct verwijderd moest worden om verdere schade te voorkomen. Ze zeggen weleens dat ‘het oude eerst op moet’, maar dit klotenklusje gunde ik mijn vader echt niet. Ik heb liever dat hij met zijn twee rechterhanden iets voor me maakt, dan dat hij iets moet slopen. Maar ik had dus weer geluk bij een ongeluk, want toen ik mijn appartement na de zomervakantie binnenkwam was de vloerbedekking verwijderd en afgevoerd en de verzekeringsmaatschappij al ingelicht. Ik zeg het nog maar een keer: ‘Dat heb je top geregeld pa! Ik ben je daar nog steeds dankbaar voor.’
Ruim een jaar later veroorzaakten de weergoden weer ellende. Op vrijdagavond 29 september werd ik door mijn zoon Luc gebeld dat ik snel naar huis moest komen. Het hemelwater had zich opnieuw een weg gebaand naar de verkeerde kant van de muur. Het viel dit keer gelukkig mee. Ik denk dat zo’n 8 m² vloerbedekking nat was geworden. Van iemand uit de straat mocht ik een waterstofzuiger lenen, waardoor de schade beperkt bleef tot wat water opzuigen. Mijn ‘kersverse’ buren hadden meer pech. Hun benedenverdieping stond helemaal onder water. Ze woonden er na een grondige verbouwing net een paar dagen en konden in het onderste deel weer van voren af aan beginnen. Ik kan me dan voorstellen dat je het zelf ook even niet meer droog kunt houden.
Het waterprobleem rondom het gebied Houtweg, Baan en Sportlaan is al jaren bij de gemeente bekend. Maar de gemeente slaagt er maar niet in het adequaat aan te pakken. Na een heftige regenbui is de Houtweg echt ‘weg’. Die staat dan helemaal blank. Putdeksels drijven door de straat omdat het riool het overtollige water niet kan verwerken. Tot nu toe heeft slecht weer mijn humeur eigenlijk nooit kunnen bederven. Maar als Piet Paulusma waarschuwt voor hier en daar stevige buien, dan hoop ik echt dat het dáár is en niet hier! Want de kans is groot dat mijn bed dan weer met de ‘voeten’ in het water staat. Nu is dat niet het ergste wat me kan overkomen, maar het werkt ook niet echt op de lachspieren.
Er zijn diverse scenario’s om het terrein rondom de voormalige Buitenwacht achter ons appartementencomplex binnenkort op te knappen. Van een groenzone tot het aanleggen van een groot parkeerterrein. Het maakt mij op zich niet zoveel uit wat de definitieve invulling gaat worden. Wat ik wel belangrijk vind, is dat de gemeente bij het aanpakken van het terrein een goede oplossing zoekt voor het (grond)waterprobleem. En dan doel ik niet op het uitdelen van rubberboten en waterstofzuigers. Tegen grof natuurgeweld is niets bestand, maar een stevige regenbui mag er natuurlijk niet voor zorgen dat een paar woningen onder water komen te staan. Omdat het klimaat steeds extremer wordt, is het de hoogste tijd dat de gemeente haar verantwoordelijkheid neemt en indien nodig de kraan wagenwijd open zet. En dan bedoel ik natuurlijk de geldkraan. Als de waarde van de woningen in de buurt door laksheid van de gemeente gaat dalen, zullen de bewoners zeker in actie komen. Dat staat als een paal boven water.
