Wat kijk ik met veel plezier terug op de Hanzedagen, die dit jaar in Kampen zijn georganiseerd. Ik had van tevoren geen idee dat er zo zou worden uitgepakt van 15 tot en met 18 juni. Op donderdagavond heb ik de opening helaas gemist omdat mijn jongste zoon een uitwedstrijd moest voetballen. En de kids gaan bij mij altijd voor ‘een feestje’ van papa. Ik heb het laatste half uur van het openingsconcert nog kunnen zien op TV IJsselmond en was toen al onder de indruk.
Op vrijdagavond was ik wel toeschouwer van een gigantisch spektakel op het Van Heutszplein. Het publiek werd getrakteerd op een diversiteit aan optredens op een groot ponton in de IJssel. Wat een voorbereiding moet dat hebben gekost. Het AMDG-orkest onder de bezielende leiding van Han Koek, gospelkoor Higher Level, de band van Ton Kerkhof, pianist Jan Vayne en een handvol voornamelijk jonge soloartiesten uit Kampen zorgden samen voor een groot feest. Ik was super trots dat mijn oudste zoon Jos ook drie keer het podium als zanger mocht betreden. De gezamenlijke afsluiting ‘Hey Jude’ van de Beatles bezorgde mij kippenvel tot achter de oren.
Op zaterdag had ik mij met een paar collega’s opgegeven voor een bedrijfsvolleybaltoernooi in Franeker. Ik was dus de hele dag op pad. Als ik eerder had geweten dat er zo veel te doen was tijdens de Hanzedagen, was ik in Kampen gebleven. Maar de zaterdagavond en de zondag kon ik weer volop genieten van alles wat onze stad dat weekend te bieden had. Leuke bijkomstigheid was dat de weergoden ons alle dagen zeer goed gezind waren. Dat was toch wel de kers op de taart en zorgde voor een geweldige sfeer tijdens het Full Colorfestival in het stadspark.
Ik las net trouwens dat het Full Color derde is geworden bij de verkiezing van de Overijsselse Vrijwilligersprijs. Maar wat mij betreft verdienen alle vrijwilligers, die hun bijdrage hebben geleverd aan het succes van de Hanzedagen en het Full Colorfestival, een standbeeld. Ik heb dat weekend eigenlijk geen wanklank gehoord. Alle kennissen, die ik sprak, waren aangenaam verrast door de grootse opzet en de geweldige organisatie. Wat dat betreft diep respect voor de organisatoren van het evenement.
Uiteraard heb ik mij ook weer verbaasd. Ik vond het bijzonder om te ervaren hoe volwassenen kunnen ‘verdrinken’ in het ridder zijn. Dat is echt een wereld op zich. Ik kon me daar niets bij voorstellen, maar heb met eigen ogen kunnen zien hoe deze mensen werkelijk teruggaan in de tijd. Ik waande mij die zondag even in de Middeleeuwen. Waardoor mijn wenkbrauwen weer bijna op m’n voorhoofd belandden, was het bericht dat sommige christenen zich hadden gestoord aan het feit dat de zondagsrust tijdens de Hanzedagen enorm was verstoord. Ik gun ze die mening, maar vind het wel jammer. Hanzedagen worden namelijk maar één keer in een mensenleven in je eigen stad georganiseerd. De Scene heeft een nummer gemaakt dat bijna iedereen kent: ‘Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen!’ Ik heb respect voor mensen, die gelovig zijn. Wat mij betreft mogen ze drie keer op een zondag naar de kerk. Mijn zegen hebben ze. Maar dat wederzijds respect mis ik vaak. Er zijn ook mensen, die een andere visie op het leven hebben. Die het heerlijk vinden om te genieten van alles wat Hij heeft voortgebracht. Ook op zondag. Volgens mij zijn de sleutelwoorden nog steeds liefde en respect. Ze mogen het Full Colorfestival van mij volgend jaar over twee dagen uitsmeren. En op zondag zal ik dan respect tonen aan de vrijwilligers van het festival én aan de kerkgangers, die hun geloof willen betuigen. Omdat de wereld van iedereen is….
