Ik denk dat 95 procent van de dieren een onvoorwaardelijke liefde heeft voor zijn of haar baasje. Je kunt dit makkelijk testen. Sluit je partner en je hond maar eens drie dagen op in een auto en ervaar het verschil als je de kofferbak opent om ze vrij te laten. De trouwe viervoeter zal je enthousiast kwispelend bespringen en likken. Die zal door het dolle heen zijn van vreugde. Je partner zal om totaal andere redenen ook door het dolle heen zijn.
Ik merk het als ik bij mijn jongens thuis spullen breng of ophaal in de weekenden dat ze bij me zijn. Ze hebben daar drie honden, die mij elke keer weer vriendelijk begroeten en op een plezierige manier aandacht geven. Ze zijn nooit chagrijnig, maar altijd goed gemutst. Dat is bij mensen wel anders.
De kinderen van mijn vriendin hebben een konijn en twee goudvissen. Die dieren heb ik ook nog nooit op een slecht humeur kunnen betrappen. Het konijn is gek op blaadjes van paardenbloemen. Die pluk ik in de zomer altijd voor hem. Als ik zijn naam noem, hupst Koos al ongedurig door het hok in afwachting van zijn lekkere maaltje. Hij lijkt in zijn doen en laten een blij konijn. Dat vind ik best bijzonder als je 99% van de tijd zit opgesloten in een hok en het moet doen met wat water, konijnenvoer en groenvoer. Ook de vissen zwemmen vrolijk rondjes in de vissenkom. Soms linksom, dan weer rechtsom. Als ik af en toe wat voer in de kom strooi, komen ze direct naar boven om een hap te nemen. Het lijkt wel of ze ‘bedankt vriend’ willen zeggen. Terwijl ik dit opschrijf zit ik naar de vissen te kijken. Ik vraag me af hoe het is om in die kom rond te zwemmen. Zijn zij ook blij met ‘alles’ wat ze nu hebben?
Soms rijd ik langs een weiland en staar ik vol bewondering naar de koeien en de schapen. Dan denk ik weleens: ‘wat hebben jullie eigenlijk een simpel leven’. Ze eten voornamelijk gras en geven in ruil daarvoor melk en wol. Hoe moeilijk kan het zijn? Ik zou best willen weten wat er in zo’n koeien- of schapenkop omgaat. Kunnen ze nadenken of gaat alles echt op de automatische piloot? Ze weten volgens mij wel wat ze fijn en niet fijn vinden. Als het keihard waait en regent, zie je koeien namelijk vaak bij elkaar staan met de kont naar de wind toe. Dat voelt waarschijnlijk beter dan al die ellende recht in hun bakkes.
Laatst zag ik op Facebook een foto voorbijkomen van een veewagen met varkens, die op weg was naar het slachthuis. Tijdens dat ritje ging een van de mannetjes nog even van bil met een van de dames. Die had in ieder geval het besef dat je alles uit het leven moet halen. Zelfs tot het allerlaatste moment.
Ik vraag me weleens af wie het in het algemeen beter voor elkaar hebben: de mensen of de dieren? Ik heb het antwoord niet paraat. Ik weet wel dat veel mensen elkaar het leven op aarde onnodig zuur maken. Zoals we als volwassenen veel van kinderen kunnen leren, kunnen we als mensen volgens mij veel van dieren leren. Als we eens wat minder diep nadenken over van alles en nog wat en gewoon proberen met iedereen om ons heen een lekker leven te leiden. Het begint met het accepteren van een ander zoals die is en elk individu zijn of haar plekje ‘in de wei’ te gunnen. Volgens mij maakt een koe het niet uit of zijn naaste zwart is met witte vlekken of juist omgekeerd. Bij de mensen verloopt het helaas niet zo vlekkeloos. Maar ik blijf hopen dat het ooit goed komt.
