Laatst stond ik met de vlag in mijn hand te wachten op het fluitsignaal van de scheidsrechter. Ik was nog niet met de wedstrijd bezig, omdat ik volledig geobsedeerd was door een paar zwaluwen die laag over de grasmat scheerden. Ze raceten achter elkaar aan en leken een soort spelletje te spelen. De enige gedachte die bij mij opkwam was: kon ik dat maar. Dat moet een heerlijk gevoel geven.
En dat heb ik wel vaker als ik vogels zie vliegen. Ik zou ook wel een dag een zeemeeuw willen zijn, die boven het strand balanceert op de windvlagen. Of een arend die hoog boven de bergen rondcirkelt met een helikopterview, die veel mensen bij het beoordelen van bepaalde situaties ook goed zouden kunnen gebruiken.
Het lijkt me geweldig om te kunnen vliegen. Dat je je van een tak of van een dakgoot naar beneden kunt laten vallen om je vleugels te spreiden en vervolgens met soepele bewegingen het luchtruim ‘onveilig’ te maken. Als reïncarnatie bestaat, wil ik na mijn dood wel terugkeren als gevleugelde vriend. Ik zou dan wel graag een slimme vogel willen zijn. Laatst zag ik een YouTube filmpje, waarbij de voorruit van een vrachtauto een eind maakte aan de allereerste vlucht van een roofvogel. Het ‘baasje’ liet het beestje trots van zijn hand vertrekken en met een grote boog vloog de stoere vogel richting de snelweg om direct kennis te maken met het gelaagde glas van de voorruit. Einde oefening! Nee, wat mij betreft mogen ze mijn levenservaring als mens dan verpakken in mijn kleine vogelhersentjes. Ik zou zeker verder willen kijken dan mijn snavel lang is…
Tijdens mijn vluchten zou ik scherp toezien op het gedrag van de mensen op aarde. Nare mensen zou ik regelmatig trakteren op een ‘kleine’ boodschap. Ik zou de buik eerst goed vol eten en dan met de juiste aanvliegroute een bombardement van ellende veroorzaken op hun netste kleding. Of afspreken met een paar vriendjes om hun zojuist gewassen auto te bevlekken. Het witte wasgoed aan de waslijn zou natuurlijk ook een goede optie zijn.
Maar ik zou me toch het liefst bezighouden met het helpen van mensen, die het hard nodig hebben. Ik zou een nachtegaaltje uitnodigen om hier en daar een oorstrelend concert weg te geven. Voor bijvoorbeeld een zwerver in het park of een hulpbehoevende of eenzame bejaarde. Ik zou naar Purmerend vliegen om de agressieve Oehoe, die in 2015 tientallen mensen heeft aangevallen, mee te nemen naar het Gardameer om tieners ’s nachts ‘lastig’ te vallen zodat ze niet over vangrails klimmen met alle gevolgen van dien. En ook als vogel zou ik graag een beetje ondeugend blijven. Dat maakt het leven als mens namelijk ook leuker. Even een patatje uit de vingers van een vadsig persoon pikken net voordat die het in de mond wil stoppen. Of in de staart van een poes pikken als die lekker ligt te pitten.
Vogels zullen mij blijven fascineren. Als het straks ophoudt en er geen reïncarnatie blijkt te bestaan, zal ik helaas nooit weten hoe het is om die arend, meeuw of zwaluw te zijn. Hoe het voelt om door de lucht te vliegen en de wereld vanuit een ander perspectief te bekijken. Onder mijn vleugels zitten mijn drie zonen, in de figuurlijke zin van het woord. Nog een paar jaar en dan zijn ze alle drie waarschijnlijk uitgevlogen. Dan spreiden ze hun vleugels en nemen ze de plek over van deze ‘oude grijze duif’. Ik hoop dat zij ook gaan leven met de drie L’s als drijfveer: liefde, liefde en nog eens liefde. Dan is mijn taak volbracht en zou reïncarnatie zelfs een overbodig cadeautje kunnen zijn…
