Langs de Zwolseweg tussen Zwolle en Kampen staat een bord met de tekst ‘Vloeken is aangeleerd’. Ik ken iemand die daar heel graag het volgende aan toevoegt: ‘… geloven ook!’ En na het gedoe rondom het ondertekenen van de Nashville-verklaring vind ik zijn gedachtengang niet eens zo gek.
Als Onze Vader echt bestaat, heeft hij de afgelopen maand enorm veel tranen gelaten om het gedrag van zijn onderdanen. Het is bijna niet te geloven dat dit is gebeurd als ‘heb uw naaste lief als uzelf’ een van de geboden is, die in Zijn boek staan. Maar ook hier onderscheidt het kaf zich gelukkig van het koren en komen de echte christenen vanzelf bovendrijven.
Iemand die in mijn ogen aan de goede kant van de streep staat is Nick Vujicic. Hij is geboren zonder ledematen en reist nu de hele wereld over om zijn inspirerende verhaal te vertellen. Ik ben met mijn vriendin een keer naar een bijeenkomst in Veenendaal geweest, waar hij optrad als spreker. Die bijeenkomst staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Probeer je maar eens voor te stellen hoe het is om zonder armen en benen de dag door te komen. Dat is eigenlijk niet te doen. Toch gaat het Nick inmiddels geweldig af. Alleen het spel Twister laat hij nog steeds liever aan anderen over.
De ouders van Nick hebben hem altijd meegegeven dat hij mooi is zoals hij is. Ze houden onvoorwaardelijk van hem. Dat neemt niet weg dat hij een enorm moeilijke jeugd heeft gehad, waarin hij heel veel is gepest. Op z’n achtste kreeg hij voor het eerst zelfmoordneigingen en op z’n tiende heeft hij geprobeerd om zichzelf in bad te verdrinken. Maar tijdens die poging kreeg hij het besef dat dit niet de weg was, die hij moest ‘bewandelen’. Zijn ouders hadden hem geleerd dat er altijd een keus is. Je kunt boos blijven om dat wat je niet hebt of je kunt dankbaar zijn voor alles wat er wel is. Sindsdien heeft hij besloten om muren te veranderen in deuren en obstakels in mogelijkheden.
Er zijn altijd mensen die je blijven ontmoedigen en proberen je naar beneden te halen. Zeker als je anders bent of een beperking hebt. Maar de grootste factoren van misère creëer jezelf. ‘Ik kan dat niet’, ‘Ik vind nooit een leuke baan’ en ‘Wat ben ik toch lelijk’ zijn niet echt oppeppers, die je naar een hoger plan tillen. Waarom zien we in de spiegel onze tekortkomingen in plaats van iemand die ertoe doet? Iedereen heeft op zijn of haar manier namelijk waarde.
Als je ziet wat Nick zonder ledematen inmiddels allemaal kan, dan is dat bijna niet te geloven. Je kunt allerlei filmpjes van hem op YouTube bekijken. Als echtgenoot en vader, als spreker en als man die het onmogelijke mogelijk heeft gemaakt. Nick gelooft in wonderen. Hij heeft zelfs een paar schoenen in de kast staan, omdat hij christen in hart en nieren is en hoopt dat God nog iets voor hem in petto heeft. Ik deel zijn geloofsovertuiging niet, maar wel zijn visie op het leven. Dat liefde en hoop elke ziel kunnen helen en materiële dingen niet. Volgens Nick zijn de twee belangrijkste dagen in je leven: de dag waarop je bent geboren en de dag dat je weet waarom.
Vanaf zijn tiende had Nick een grote wens om een keer een lotgenoot te ontmoeten. Iemand die net als hij geboren is zonder armen en benen. Pas 14 jaar later ging deze wens in vervulling. In Californië ontmoette hij een 19 maanden oud mannetje dat dezelfde uitdaging voor de boeg heeft. Nick zal zijn grote voorbeeld zijn. Maar hij is dat inmiddels ook voor velen met ledematen. Een arm kan hij niet om ons heenslaan, maar met zijn levensverhaal en charisma raakt hij ieder hart. Op een goede manier. Hij laat zien dat iedereen ertoe doet. Ongeacht kleur, geloofsovertuiging, geaardheid en lichamelijke beperkingen. Ik geloof niet in God, maar wel in Nick Vujicic. Een christen naar mijn hart, die de Nashville-verklaring drie keer zal ondertekenen: nu niet, dan niet en nooit niet. Omdat hij elke dag leeft vanuit liefde en hoop.
