In Nederland zijn we best ver op het gebied van afval scheiden. Gelukkig maar. Ik zag vanmorgen weer een filmpje voorbijkomen van een stad in Haïti, waarvan me de tranen werkelijk in de ogen sprongen. Het dagelijkse leven in die stad werd getoond, waarbij de rivier het meest opviel. Je wist dat die er was, maar je kon ‘m bijna niet meer zien. De rivier was bedekt met een dikke laag afval. Als je burgemeester van die stad bent, kun je volgens mij nooit trots zijn op wat daar gebeurt. Ik zou daarvan echt slapeloze nachten krijgen.
De laatste paar weken is het gelukkig weer volop in het nieuws: het terugdringen van de afvalberg in de wereld en dan met name het plastic. Voor de mensen die het nog niet weten. Het duurt ongeveer 450 jaar voordat een plastic flesje door de natuur is afgebroken. Ja, je leest het goed… 450 jaar! Voor een stukje kauwgom heeft Moeder Natuur 25 jaar nodig en voor een leeg blikje frisdrank mag ze zich gemiddeld 75 jaar in het zweet werken.
Het wordt tijd dat we echt gaan beseffen wat voor bende we er met z’n allen van maken. Het is bijna niet te geloven hoeveel afval we elke dag produceren. Sinds een aantal jaren scheid ik het afval zorgvuldig. En het is onvoorstelbaar waar tegenwoordig allemaal een stukje plastic omheen zit. Van het materiaal dat door de natuur dus het slechtst wordt afgebroken.
Tijden veranderen. In de oertijd veegde je de kont na het kakken af met een polletje gras of een nieuwsgierig konijntje dat binnen handbereik was. Nu gaan er rollen toiletpapier doorheen en wat vochtige doekjes, omdat het met het droge papier vaak meer uitsmeren dan afvegen is. Zo spoelen we wereldwijd heel wat ellende het riool in.
Als je het met me eens bent, probeer dan vanaf vandaag het verschil te maken. Spreek mensen aan, die er een bende van maken. Uiteraard op een nette manier, want het is het niet waard om een klap voor je kanis te krijgen of een mes tussen je ribben te riskeren. Ik heb al een keer met een paar jonge jongens een voetbalveld opgeruimd. Ik kwam daar aan om mijn jongste zoon op te halen en zag wat voor bende het op dat veldje was. ‘Zullen we samen even opruimen jongens?’ vroeg ik hen. Een hoop verontwaardigde blikken werden op mij afgevuurd, omdat zij het natuurlijk niet hadden gedaan. Maar we hebben de klus met z’n allen binnen een paar minuten toch geklaard. Ik hoop dat ze daar uiteindelijk iets van oppikken. Een goed voorbeeld doet goed volgen toch?
Laatst was ik met mijn vriendin neergestreken in een park midden in Maastricht. Het wemelde daar van de mensen, omdat het geweldig weer was. Achter ons hoorden we een paar scooters starten, waarna een paar opgeschoten tieners ervandoor gingen. Ze lieten een grote ravage achter bij het bankje waarop ze hadden gezeten: lege flesjes, chipszakken en pakjes sigaretten. Ik kreeg plaatsvervangende schaamte en heb het direct opgeruimd. De prullenbak stond maar 10 meter van het bankje. Het voelde voor mij als een kleine moeite. Ik kreeg een compliment van twee oude mensen die op dat moment langsliepen. Maar ik had liever gehad dat de jeugd dat compliment in ontvangst had mogen nemen. Zij hebben immers de toekomst.
Ik besef steeds meer dat ik blij ben dat ik in Nederland woon. Ik betaal met plezier de afvalstoffen- en rioolheffing. En ik ben me steeds meer bewust dat we zorgvuldig moeten omgaan met ons afval. Een paar weken geleden stond op Facebook een foto van het strandje bij de IJssel na een mooie zomerse dag. Je kunt wel raden hoe dat eruit zag… Alsjeblieft, doe vanaf vandaag het afval altijd in de daarvoor bestemde bakken. Dan wordt het op de juiste manier verwerkt en kunnen we blijven genieten van deze heerlijke plek om te leven.
