Je hebt mensen die de vraag wat hun droomauto is, beantwoorden met: ‘Het enige dat ik belangrijk vind, is dat er vier wielen onder zitten.’ Deze groep verwijzen we graag naar de woonbijlage ‘Als er maar een dak op zit’. De rubriek Icoon is gemaakt voor de autoliefhebber. In elke editie van De AutoBrug belichten we een type auto dat de autowereld flink heeft opgeschud. Een zogenoemd icoon. Of dat nu is vanwege uiterlijk, prestaties, pure kwaliteit of vooruitstrevendheid. Deze keer Ferrari. Introductie overbodig. Elk model uit de renstal van Maranello doet het hart sneller slaan en dat geldt zeker ook voor de 360 Modena.
‘Twee handen aan het stuur’
Voor de normale sterveling is Ferrari ongeveer net zo bereikbaar als Mars per openbaar vervoer. Gelukkig zijn er van die dagen dat de planeten precies goed lijken te staan. Zo’n dag bijvoorbeeld dat jouw naam wordt getrokken als een van de winnaars van een klantenactie van AutoRenZ dat viert de Pro Certificering van Profile Car & Tyreservice te hebben gekregen. De hoofdprijs? Een ritje in een scharlakenrode Ferrari 360 Modena.
Na het clichés der clichés drie zinnen lang te hebben uitgesteld nu dan toch maar: Dit is een jongensdroom. Zij het dat een droom vaak geen duidelijk begin en eind heeft en dit ritje een krap half uur zal duren. En oh ja, er gaat ook een rijinstructeur mee. Hmmm, dat voelt een beetje als de ontmoeting met de vrouw van je dromen tijdens een avond stappen en dat er toch iets schuurt. En opeens weet je wat het is…. ze heeft haar vriend meegenomen.
Maar waar hebben we het over. Je mag een kortstondig uitgeleend raspaard niet in de bek kijken. Doe je dat toch, dan stuit je onvermijdelijk op onvergankelijke schoonheid. Waar je ook kijkt - voor, van opzij, door de glazen achterruit die maakt dat je de motor van buiten kan zien, of in het vol lederen interieur - de Ferrari is mooi. Bloedstollend mooi.
De 360 Modena is geen auto van een biljoen verrassende details. De lijnen van een echte Ferrari kloppen tot in het oneindige en dat betekent geen verstorende elementen. Eenmaal achter het stuur valt nog meer op dat je kunt imponeren met eenvoud. Het moment is daar dat de sleutel wordt omgedraaid. De verleiding is groot om het geluid van de V8-motor in superlatieven te omschrijven. In de trant van ‘Zo klinkt alleen een Ferrari’. Dat zal overigens best zo zijn maar als je niet gewend bent om in auto’s van 400 pk te rijden moet je niet doen alsof je een referentiekader hebt. De brul van een Aston Martin maakte ooit enorme indruk en de herinnering aan de echo van een 911 Carrera in een Zwitserse tunnel komt weer terug. Daarmee houdt het vergelijkingsmateriaal wel op.
Het doel van deze rit is dan ook niet een nieuw ijkpunt. Een dossier bouw je niet op met een enkel hoofdstuk. Bij Autoweek kunnen ze je veel beter vertellen dat er niets gaat boven een Ferrari of toch nog wel. Deze rit is puur genieten. Door iemand die juist niet weet hoe een supersportwagen voelt. Okay in de vorige aflevering van Het Icoon stond de Hyundai Genesis Coupe 3.8 centraal als representant van de pure sportwagen en die is met 300 pk ook niet onderbemeten. Er bestaat alleen zoiets als het verschil tussen een sportwagen en een supersportwagen. En dat zit - zoveel is duidelijk - niet eens in 100 pk meer. Het is het gevoel dat deze volbloed eigenlijk op het circuit thuishoort en zich enkel laat temmen door iemand die precies weet wat ‘ie doet. De gemiddelde chauffeur van een middenklasser zal vermoedelijk even moeten wennen. De koppeling gaat loodzwaar en de versnellingsbak vraagt om een strakke hand die precies het H-patroon volgt. “Dat is niet de tweede versnelling”, roept de instructeur. “Twee handen aan het stuur”, luidt zijn volgende aanwijzing.
De V8-motor klimt razendsnel in toeren, waardoor je onbewust het gevoel hebt snel naar een hogere versnelling te moeten. Is niet zo. Deze auto maakt altijd toeren en als je terugschakelt nog meer. Het maakt de spijkerhard geveerde en extreem laag zittende Italiaan - het overige verkeer lijkt een stuk groter dan anders - tot een extreme en intimiderende auto. Bij het opdraaien van de N50 blijkt de instructeur de beroerdste niet. “Trap het gas nu maar helemaal in.” De acceleratie is fenomenaal, het geluid van de jankende 8-cilinder onvergetelijk. Het feest is ook zo weer voorbij. De N50 is niet gemaakt voor de 360 Modena. Er blijft altijd iets te dromen. Het rood van Ferrari, het azuur van de Middellandse zee en alle tijd van de wereld.
