KAMPEN – De geboorte van een lammetje blijft altijd bijzonder. Eigenlijk kan Hanjo IJkhout überhaupt niets opnoemen wat hem verveelt of tegenstaat aan het werk als beheerder van kinderboerderij Cantecleer. Het is een prachtjob. Toch heeft hij er vrede mee dat hij medio volgend jaar stopt. In juni wordt hij 66 en mag hij met pensioen. Dan is de cyclus rond en wordt het tijd voor andere leuke dingen.
De komende acht maanden staan in het teken van een goede overdracht. IJkhout laat zijn kindje Cantecleer in vertrouwen achter. Het voorzien in een goede opvolging noemt hij een zaak van het bestuur. Niettemin heeft hij daar wel zo zijn gedachten over. De kinderboerderij van de toekomst is er in zijn ogen eentje die, nog meer dan nu al gebeurt, de link legt met de agrarische sector. “Vroeger kon je vaak zo een boerenerf oplopen om dieren te zien. Tegenwoordig zijn er minder boerderijen en ben je vaak aangewezen op open dagen.” Daarnaast denkt IJkhout dat het verstandig is om het educatieve beheer, de groenvoorziening en de dierenverzorging als aparte taken in te vullen en daar mensen op aan te nemen.
Maar goed, dat is toekomstmuziek. Zijn afscheid wordt bovenal een moment van terugzien met genoegdoening. We schrijven 1985 als IJkhout landbouwkundige Dijksterhuis benadert met het idee om een kinderboerderij te beginnen. Hijzelf woont dan net een paar jaar in Kampen. Zijn vrouw werkt in het stadsziekenhuis. IJkhout zoekt op dat moment werk en is niet de enige. De werkloosheid neemt een vlucht in de jaren ’80. In een kinderboerderij ziet IJkhout een prima instrument om mensen aan een dagbesteding te helpen. Dat in combinatie met zijn ideaal van een agrarische enclave als tegenwicht van een verder oprukkende stad maakt dat hij op voorhand al veel voldoening ontleent aan het plan. “De urbanisatie baarde mij in die tijd al zorgen.” Een derde aspect is het educatieve element. Op een kinderboerderij leren kinderen over het buitenleven.
Bordje kinderboerderij
Als man die voorheen werkzaam was bij de kinderbescherming ziet hij zodoende drie lijntjes samenkomen. De directe aanleiding voor de oprichting van Cantecleer was overigens een stuk basaler, een tikkeltje hilarisch zelfs. IJkhout: “We waren op de terugweg van een vakantie in Italië toen ik bij Maastricht een bordje zag met daarop ‘kinderboerderij’. ‘Dat is ook best leuk om te doen’, dacht ik.” De rest is geschiedenis. Begonnen met een paard en een paar geiten groeide Cantecleer uit tot een begrip. De kinderboerderij zou een flinke groeispurt doormaken en na een paar jaar zijn ingeburgerd in Kampen en niet in de laatste plaats bij de scholen.
De uitbreidingen van Cantecleer zijn altijd heel geleidelijk gegaan. “Ik ben er van overtuigd dat de weg van de geleidelijkheid ook de beste is.” In essentie is Cantecleer altijd hetzelfde gebleven. “Een kalf is een kalf”, aldus IJkhout. De verwondering van kinderen die op ontdekkingsreis gaan op een kinderboerderij zal altijd blijven. Daar kan geen computergame tegenop verzekert IJkhout. “Hier kan je een kind op een paard zetten, de ware grootte van een koe laten zien en de geur van de boerderij laten opsnuiven.” Het zelf ervaren en ontdekken kan een kind bovendien trots maken. “Zelf meehelpen om een appeltaart te bakken bijvoorbeeld is hartstikke leuk. Dan denkt zo’n kind: ‘Dat heb ik toch maar mooi gedaan’.”
IJkhout zal dat alles zeker gaan missen. Bang om zich te vervelen is hij geen moment. Daarvoor heeft IJkhout te veel hobby’s. De Kampenaar weet zelfs al wat hij als eerste gaat doen na zijn pensionering. “Ik ga twee maanden in mijn eentje wandelen in de Alpen. Wandelen is voor mij de manier om het hoofd leeg te krijgen. Ik loop het verleden uit en de toekomst in.”
