‘Mensen verklaren mij voor gek maar ik weet wat ik kan’
Te gretig. Gürhan Degirmenci staat op winst tegen Remon Bonte maar blesseert zich met een trap op Bonte’s knie. Degirmenci breekt zijn scheen- en kuitbeen. Met het instinct van een vechter laat de kickbokser zich op zijn knie vallen. “Als ik mij op mijn been had laten vallen, was het allemaal nog veel erger geweest”, blikt de Kampenaar terug op wat de grootste tegenslag zou blijken in een imposante carrière.
Ruim twee jaar en even zo vele operaties later werkt hij aan zijn rentree en klinken de woorden dat ‘het nog erger had kunnen zijn’ haast cynisch. Want de tussenliggende periode lijkt ontsproten aan het script van een Hollywood-film waarvan de afloop onbekend is.
Degirmenci kan na de dramatische partij (Den Haag, november 2014) onder het mes in een ziekenhuis in Tiel. Hij besluit echter met zijn been in het gips en toestemming van de medici eerst bij zijn dochter langs te gaan. “Zij was helemaal van streek en is alles voor mij”, laat de vechter zijn vaderhart spreken. Een dag later wordt Degirmenci alsnog geopereerd in Zwolle. Operatie en herstel verlopen niet voorspoedig. Er treden complicaties op en Degirmenci vergaat soms haast van de pijn. In een periode waarin morfine hem op de been houdt, lijkt een aantal vrienden en familieleden hem vergeten. Dat doet Degirmenci naar eigen zeggen misschien nog wel meer pijn. En het wordt nog erger als zijn coach Peter van den Hemel – ‘een toptrainer en vaderfiguur van de oude stempel bij wie je het nooit goed genoeg kon doen’ – overlijdt.
In die periode heeft Degirmenci veel aan Michelle Weeda. Deze kickbokster uit Wezep is zelf herstellende van een ernstig auto-ongeluk dat haar als bijrijder fataal had kunnen worden. Het blijft bij een zware whiplash. Haar verhaal vertoont niettemin veel gelijkenissen met dat van Degirmenci. Juist op het punt in haar leven dat ze bezig is met een internationale doorbraak stort door dat ene moment haar wereld compleet in. Het aanzien van een gladiator verdampt. Mensen kennen haar niet meer, ze kan niet meer werken en staat er vrijwel alleen voor. Weeda: “Gürhan heeft mij er in die periode doorheen gesleept. Dat ik hem op mijn beurt weer heb geholpen nadat hij zo kort daarna zwaar geblesseerd raakte, is iets dat je niet kunt verzinnen.”
De klik die beide vechters hebben is al even bijzonder. “Zij heeft op beslissende momenten het verschil gemaakt”, zegt Degirmenci. Weeda op haar beurt: “Ik had nooit verwacht dat ik iemand zou tegenkomen die net zo bezeten van de sport blijkt te zijn als ikzelf en mij begrijpt.”
Het is die gedrevenheid die maakt dat Weeda denkt dat Degirmenci Nederland en Europa gaat verrassen met een comeback die voor een buitenstaander onmogelijk lijkt. Kan je na ruim twee jaar afwezigheid en revalidatie nog terugkomen op het hoogste niveau? Is het na dik negentig partijen, vaak eindigend in winst door knock-out, niet mooi geweest? Heeft Degirmenci niet genoeg aan zijn prijzenkast. “Velen zeggen tegen mij dat ik nu beter aan de slag kan als trainer. Maar weet je wat het is? Ik voel mij door dit alles sterker dan ooit. Mijn kracht is nog steeds mijn explosiviteit, dat ik voor een zwaargewicht snel ben. Anderen brengen hun stoten, ik gooi ze. Wil dwars door je heen. En waar de meeste vechters op hun voorste been steunen, doe ik dat op mijn achterste. Ik sla daardoor harder. Het heeft veel oefening gevergd en dankzij Van den Hemel beheers ik dat kunstje.”
Degirmenci wil zijn eerste partijen vechten in Duitsland. Daarna wil hij letterlijk en figuurlijk doorstoten naar de top en onder andere Tarik Khabez verslaan. Een goede vechter van naam, aldus Degirmenci. De twee kennen elkaar. Degirmenci brak zijn neus in een wedstrijd tegen Khabez. “Ik ben voor mijn gevoel gedupeerd in die wedstrijd”, zegt de Kamper kickbokser. Dat gebeurde volgens hem niet door zijn tegenstander maar door de organisatie van het vechtgala. Degirmenci moest nog even wat zeggen voor de camera en werd tot zijn verrassing meteen erna, en dus zonder warming-up, de ring ingestuurd. Wat betreft zijn rentree kent Degirmenci geen twijfel, laat staan angst. De eerste wedstrijden ziet hij als warmlopen. “De meeste mensen verklaren mij voor gek dat ik na zo’n blessure verderga, maar ik weet wat ik kan. Mijn tegenstanders analyseer ik goed. Net als mijzelf. Sommige opnames van wedstrijden heb ik wel veertig keer teruggekeken. Puur om er van te leren.”
Nederland is een land met grote kickboksers. Toch constateert Degirmenci dat het niveau de laatste jaren ‘minder is geworden’. “Steeds meer jongens lijken het voor het geld en de status te doen in plaats van dat het vechten op de eerste plaats komt. Voor mij is dat ondenkbaar.” Werken en vechten, dat is waar mijn leven altijd uit heeft bestaan.”
Degirmenci lijkt het zwaarste gevecht, die buiten de ring, te hebben gewonnen. De Kampenaar werkt bij Bodycenter Adonis in ‘s’-Heerenbroek aan zijn kracht. “Koen (sportschoolhouder, red.) is een van de mensen die mij altijd is blijven steunen. Pascal Brinkman in Zwolle is mijn kickbokstrainer. Ik ga pas de ring in als hij zegt dat ik er klaar voor ben. Maar let op mijn woorden: Dit jaar kom ik terug en voor de grote jongens ben ik een lastpak. Zij moeten winnen, ik heb niets te verliezen.”
