(door Christiaan Schutte)
KAMPEN Lopen is zo ongeveer het eerste wat een mens leert. Het gaat er bij Hans Zandbergen dan ook niet in dat een gezond mens geen pelgrimstocht kan voltooien. En toch, wie hij ook spreekt over zijn lange wandeltochten, vrijwel iedereen laat zich weerhouden eens zelf te pelgrimeren. Uit angst dat het fysiek te zwaar wordt.
Het grappige is dat mensen het dan wel weer fantastisch vinden om te horen wat ik onderweg heb beleefd, zegt de Kampenaar die vandaag (31 maart) aan een nieuw avontuur begint. Deze keer loopt hij van Sevilla in het uiterste zuiden van Spanje naar bedevaartsoort Santiago de Compostella. De route is met ongeveer 1.100 kilometer aanmerkelijk korter dan zijn eerste twee pelgrimstochten van respectievelijk Kampen naar Santiago en Kampen naar Rome. Toch zijn het maar weinigen die voor deze relatief minder intensieve tocht kiezen.
Zandbergen: Het schijnt een goed bewaard geheim te zijn dat deze tocht misschien wel de mooiste is. Een groot deel van de route ligt op vrij korte afstand tot de grens met Portugal. s'-Zomers lopen is geen optie weet de Kampenaar. Dan weet je zeker dat je niet aankomt. Wandelen met temperaturen van dik boven de dertig graden houdt geen mens vol. Ik althans niet, zegt Zandbergen lachend. Daar komt nog bij dat veel herbergen in de warmste maanden dichtgaan.
Een religieuze motivatie om Santiago weer te bezoeken, zoals veel gelovigen die hebben, heeft Zandbergen niet. De ironie wil dat hij niettemin een missionaris is. Mijn missie is om mensen te vertellen hoe leuk en goed het is om te lopen en daarvoor alle tijd van de wereld te nemen. Maar eigenlijk kan je daar maar op een manier achterkomen; door zelf te lopen. Want wat er gebeurt in je hoofd op het moment dat je één bent met de natuur en hoe overweldigend dat is, kan ik niet eens in woorden uitdrukken.
De pelgrim doet niettemin een poging. Net voorbij de Pyreneeën, tijdens de eerste tocht, zag ik in de bergen een stel op een immens rotsblok zitten, kijkend naar een arend. Dat beeld vat het wel een beetje samen. Het heeft bijna iets sacraals, erkent Zandbergen. Een opvallend en positief bijverschijnsel dat hij tijdens voorgaande tochten mocht ervaren, was dat zijn bloedwaarden een stuk gunstiger werden. Ik heb diabetes en weet hoe gezond lopen is. Ik twijfel er niet aan dat ik mij straks een stuk beter voel.
En dan is er nog een reden om een pelgrimstocht te lopen. Vrijwel iedereen heeft sympathie voor die vreemde reiziger die niets komt brengen, behalve een goed verhaal. Ik weet nog goed hoe in Italiaans plaatsje een oud mannetje strompelend naar mij toekwam om te gebaren dat ik gek was. Wie komt er nu helemaal vanuit Holland te komen lopen. Vervolgens kreeg ik wel een biertje van hem. Dat zegt genoeg.
Een pelgrimstocht lopen is kinderlijk eenvoudig
