Verjaardag
Van de burgemeester van Eilat ontvingen wij een uitnodiging om de 70e verjaardag van Eilat te komen vieren. Eilat is een van de vier buitenlandse steden waarmee Kampen een vriendschapsband onderhoudt. De plaatselijke stichting Kampen Internationale Samenwerking geeft inhoud aan de vriendschapsbanden met de zustersteden door uitwisselingen en contacten te organiseren waaraan vooral scholieren, kunstenaars, sporters en muziek- en zangverenigingen deelnemen. Als het om officiële gebeurtenissen gaat, willen wij als gemeentebestuur ook nog wel uitgenodigd worden. Zo ook nu. En ik beschouw het niet als een straf om onze jumelagesteden te bezoeken. Wij hebben er 2 in Duitsland, namelijk Soest en Meinerzhagen, 1 in Hongarije, namelijk Papa en in Israël Eilat.
Winterzon
Eilat is een jonge stad. In 1949 ondernam Israël de operatie Ovda om controle te krijgen over een zeearm van de Rode Zee, de Golf van Akaba. Nu ook wel aangeduid als de Golf van Eilat. Niet alleen een prachtige plek om te duiken en te snorkelen, maar ook een strategische plek voor de verbindingen met Azië, Afrika en Europa. Woestijnzand was de basis voor de ontwikkeling van Eilat. Er was niets. Nu is het een stad met meer dan 60.000 inwoners, voorzien van vele hotels en 2 vliegvelden. Het grenst zowel aan Egypte als aan Jordanië. Voor veel toeristen een populaire watersport en winterzonbestemming. Ook nu! Overdag een lekkere zon, 23 graden, heerlijke wind, blauwe lucht. Schitterend onderwater observatorium, gezellige boulevard. Maar daar kwamen wij niet voor.
Luchtige felicitatie
Samen met onze nieuwe gemeentesecretaris mevrouw Anky Griekspoor was ik afgereisd naar Eilat, waar wij op zaterdag aankwamen. ’s Avonds voorzag het programma in de opening van een expositie, die door kunstenaars in Eilat samen met kunstenaars uit Kampen was voorbereid. Mijn collega van Eilat Meir Itzchak Ha’levi opende die avond de expositie. Dat gebeurde na zonsondergang buiten. Behalve woorden van welkom aan de Kampenaren nam hij de gelegenheid te baat om de meer dan 200 aanwezigen te informeren over zijn zorgen over de sluiting van het lokale vliegveld in Tel Aviv. Inwoners van Eilat moeten voor specialistische medische hulp naar Tel Aviv. Dat ligt op meer dan 300 km afstand van Eilat. Men is aangewezen op het vliegtuig. Als het lokale vliegveld daar wordt gesloten, krijgen de inwoners van Eilat te maken met veel langere reistijden op het internationale vliegveld, vanwege alle veiligheidseisen die daar genomen worden. Mijn collega kondigde een demonstratie aan en nodigde iedereen uit daaraan mee te doen. Hebben wij ook gedaan. Zelf was hij voornemens om ook nog in hongerstaking te gaan totdat de regering zou besluiten om het lokale vliegveld daar open te houden. Ook voor toeristen die Eilat en vanuit Eilat andere delen van Israël wensen te bezoeken, zou dit belangrijk zijn. Die avond mocht ik Eilat geluk wensen met haar 70e verjaardag en kon ik namens ons gemeentebestuur een erepenning uitreiken aan de heer Shmulik Taggar die alle jaren dat Eilat met Kampen is verbonden gezorgd heeft voor de vormgeving van de contacten. Kunstenares Ellen van der Schaaf had een kunstwerk gemaakt over de verbindingen tussen Kampen en Eilat. Dat mocht ik als cadeau overhandigen.
Trekvogels
In Eilat hebben wij heel wat gesprekken gevoerd. Met mijn collega over de ontwikkelingen in Eilat. Deze stad wil doorgroeien naar 100.000 inwoners. Dat vraagt behoorlijk wat creativiteit. Want Eilat wordt omgeven door een natuurreservaat en door internationale grenzen, zodat voorzichtig met beschikbare gronden moet worden omgesprongen. Bij ons bezoek aan diverse plekken bleek dat aan de ene kant bergen werden afgevlakt, aan de andere kant juist gebruik werd gemaakt van de niveauverschillen. Meer inwoners vragen ook om meer werkgelegenheid. Die is nu tamelijk eenzijdig. Velen zijn actief in het toerisme. Het is nodig meer diversiteit te brengen. Daarom wordt geïnvesteerd in de havens van Eilat. Mineralen, doorvoer van auto’s. Wij bezochten ook de universiteit. Behalve dat studies daar relaties hebben met toerisme en de bedrijfsvoering die dat vraagt, ervoeren we daar dat Eilat zich wil onderscheiden met wetenschap over alles wat onder de waterspiegel zit. We zagen in de laboratoria onderzoek naar behoud en groei van koraalriffen en we vernamen over onderzoek hoe dieren met elkaar communiceren. Wist u dat dolfijnen een naam hebben en zij elkaar bij de naam roepen om te communiceren? Dat zou blijken uit onderzoek dat daar nu wordt gedaan. Over dieren gesproken. We kregen een uitgebreide toelichting op het International Birding & Research Center over de cruciale betekenis van Eilat voor trekvogels. De trekvogels uit Europa naar Africa en omgekeerd die de Middellandse zee mijden zijn aangewezen op Eilat, veelal ook als laatste voedingsplaats voordat zij duizenden kilometers over de Sahara woestijn moeten vliegen zonder voedsel en zonder water. We spraken de ‘gemeentesecretaris’ van Eilat. Interessant te horen hoe hij met zijn organisatie omgaat om de dienstverlening te verbeteren. Zijn slogan: maak het voor wie je werkt gemakkelijk, toon empathie en wees professioneel. En voegde hij voor ons wijs er aan toe: heb een beetje geduld! Wij bezochten op een avond in de woestijn een openluchtvoorstelling. Het bijzondere daaraan was dat wij niet ergens op een bankje kwamen te zitten, maar ‘gewoon’ met de acteurs meeliepen door het veld en heel dichtbij hun gesprekken, ruzies, roddels, liefdes en teleurstellingen mochten meemaken. Zouden we hier ook wel eens kunnen organiseren.
Nut?
De vraag wordt wel gesteld: wat heb je aan deze contacten? Een vraag die begrijpelijk is, maar niet direct in winst en verlies is te vertalen. Wat ik leerde van een gesprek met een manager van Eilat-Hub hoe strak deze de concurrentiepositie van steden onderling in de wereld in de gaten hield. Zelf had hij 10 jaar in Silicone Valley vertoeft en is nu in Eilat bezig om de meest innovatieve bedrijven met elkaar in verbinding te krijgen. Lijkt mij ideaal om in contact te brengen met Kennispoort Regio Zwolle. Ik was onder de indruk van een ‘wethouder’ in Eilat hoe hij invulling geeft aan het begrip ‘smart cities’. Hoe hij uiterst scherpe doelstellingen formuleert en die nauwkeurig monitort. En daarnaast de indrukken in gesprekken met ‘gewone’ mensen. Ik sprak mevrouw Prigal die in Rotterdam als jodin de holocaust heeft overleefd: ‘In Israël wordt over alles gediscussieerd en tamelijk fel, zelden is men het eens, ook niet met de regering; maar dat je mag wonen in een land waarin je jezelf mag zijn!’ Indrukken die je opdoet naast alles wat we via media te verwerken krijgen. Mensen die zelf deelnemen aan dergelijke uitwisselingen praten anders over de betekenis daarvan dan wanneer je die ervaring niet hebt. Begrijpelijk! Een hoogleraar hoorde ik eens de vraag stellen naar vriendschap. Hij stelde dat het de enige relatie is die niets hoeft op te leveren. Anders is het geen vriendschap meer. Dus ja, vriendschapsbanden zullen wel een punt van gesprek blijven.
Bort Koelewijn
