Ik heb iets met nummers. Ze fascineren me. Persoonlijk word ik altijd erg blij wanneer de klok 12.34 aangeeft. Of 13.13, 14.14, 15.15… Maar het mooiste is wanneer de klok 11.11 aangeeft. Tenslotte ben ik van de 11e van de 11e. Dus 11-11 heeft, behalve op de kalender, ten tijde van mijn verjaardag, voor mij echt iets magisch. Het is ‘mijn’ nummer. Bijna net als 111, trouwens. Of 1111.
Nummers. Ik heb er iets mee. Ik tel graag en veel. Misschien had ik boekhouder, in plaats van journalist en schrijver moeten worden. Misschien zegt het veel over wat ik voor persoon ben. Wellicht begin je door mijn fascinatie voor cijfers nu al een beetje te twijfelen aan mijn psyche. Zal ik er dan nog maar een schepje bovenop doen? Zal ik je vertellen wat ik eigenlijk nooit iemand vertel? Ik tel ook dieren en vogels. Racend op mijn fiets, tel ik het aantal schapen in de wei, het aantal koeien dat loom gras staat te eten, het aantal eenden dat kwetterend in de sloot zwemt; het aantal ganzen dat me in vogelvlucht voorbij vliegt…
Dus toen de Vereniging van Vrijzinnigen Kampen-Noordoostpolder recentelijk op pagina 50 van De Brug een personeelsadvertentie had staan, wist ik dat ik wel moest reageren. Tenslotte is dit het jaar waarin ik vijftig word. Bovendien las ik, eenmaal op de site van de VvV aanbeland, dat de Vereniging in februari haar 110-jarige bestaan heeft gevierd. Inderdaad 10x11, maar belangrijker nog: ze zitten inmiddels in het 111e levensjaar!
Ook de Bijbel heeft iets met cijfers. Correctie: ik weet dat er een aantal verwijzingen naar cijfers zijn, maar eigenlijk ken ik er maar één: 666. Het nummer van ‘de duivel’. Schrik niet, maar toen ik op sollicitatiegesprek ging, had ik wisselgeld op zak. Wisselgeld van boodschappen die mijn ‘stiefdochter’ had gehaald. Ik had haar 15 euro meegegeven en ze kwam met boodschappen ter waarde van 8,34 (inclusief zegels van de Jumbo) terug. De snelle rekenaar - dezelfde autist die mij allang heeft herkend - heeft al uitgerekend hoeveel wisselgeld je overhoudt als je met 15 euro een bedrag van 8,34 betaalt…
Precies: 6,66 euro. Ik vond het een idioot gegeven; de wetenschap dat ik met dat bedrag op zak naar een sollicitatiegesprek van een kerkgenootschap zou gaan (Ik vertel hier straks meer over, maar maak nu even een sprong in de tijd).
Ik werd, na een bijzonder openhartig en mooi gesprek met het voltallige bestuur, aangenomen, kreeg dus die felbegeerde baan en werd meteen aan het werk gezet. Er moest een nieuwsbrief komen. Maar liefst twintig pagina’s zou het gaan tellen. Toen het allemaal gecorrigeerd was, en door mij was opgemaakt, gaf ik het ter finale controle aan Penningmeester Jannes Bosker. Het document telde - ik durf het bijna niet te zeggen… - 6.666 woorden. Echt!
Het is alsof de duvel ermee speelt. Of God. Want die 6 euro 66 was in klinkklare munt exact 6 euro 65 (omdat de Jumbo geen centen teruggeeft), dus daarmee verdween het getal dat volgens de Bijbel gelijk staat aan het getal van het ‘Beest’. En Jannes schrapte, zonder dat hij het wist, nog één woordje in de nieuwsbrief, zodat ook daar ineens zes duizend 665 woorden resteerden. Ik vond het bijzonder. Fascinerend.
Toeval, of…
Over deze rubriek
Alex de Jong (1967) komt uit een rood, ongelovig Fries nest. Verhalen (uit het Christendom, maar ook de Noorse, Germaanse, Griekse en Romeinse mythen en sagen) hebben hem altijd geboeid. Uiteindelijk werd hij journalist en schreef gedurende zijn ruim 25-jarige carrière duizenden artikelen voor uiteenlopende media. Ook schreef hij verhalen en publiceerde hij inmiddels acht (eigen) boeken en bijna honderd andere uitgaven als uitgever. Nu is deze ‘ongelovige’ belast met de PR en communicatie van een kerkelijke vereniging, de Vrijzinnigen Kampen. Vreemd? Niet echt. Tenslotte zijn Gods wegen ondoorgrondelijk en gebeurt alles met een reden. Dus schrijft hij op geheel eigen en vrij(zinnig)e wijze over het geloof en zijn observaties en zijn gedachten daarbij. Meer weten? Kijk op www.vrijzinnigenkampen.nl.
