Vijf predikanten en pastores verruilen afwisselend de kansel voor De Brug. Voor een groter publiek dan hun eigen gemeente ‘bomen’ ze in een column over wat hen in het leven bezighoudt, los van de waan van de dag.
Sinterklaas is een magisch feest. De verrassing dat de wortel voor het paard van Sinterklaas echt is omgeruild voor een cadeautje. Het onverwachte gebons op het raam en de deur en de pepernoten die de kamer worden ingegooid. De spanning bij het zien van de stapel cadeautjes. Vol verwachting klopte mijn hartje elk jaar weer. Maar die magie verdween. Dat begon toen bleek dat Sinterklaas ‘niet echt’ was. En er bleef niets meer van over toen ik jaren later merkte dat ik ook niet meer kon bedenken wat ik de Sint wilde vragen.
Zo gaat het met Sinterklaas en zo kan het met Kerst ook gaan. Dat is ook een feest met hoge verwachtingen. Het kerstkind brengt ‘vrede op aarde’. Maar in de praktijk zie je daar maar weinig van. Kun je Kerst nog wel serieus nemen als volwassene? Volwassen zijn betekent ook leren dat niet al je verlangens vervuld worden en dat je ook moet leven met mislukking, pijn en de dood. Dat geloof ik ook. En tegelijk denk ik dat het magische gevoel van verwachting niet ‘kinderachtig’ is. Volgens mij is het onmisbaar. Snoep, de cadeautjes van Sinterklaas, een kerstmaaltijd, kunnen die verwachting niet blijvend vervullen. Maar het magische gevoel dat er iets gaat gebeuren, dat je heel blij zal maken, dat alles verandert, lijkt mij iets om te koesteren. Dat maakt het leven het waard om te leven. Niet om je ogen te sluiten voor allerlei rottigheid. Juist niet, maar om te geloven dat de rottigheid niet blijft of het laatste woord heeft.
Zo ben ik onder de indruk van de actie ‘we gaan ze halen’, opgezet door onder andere voormalig Kampenaar Rikko Voorberg. Vluchtelingen in kampen in Griekenland wachten onder beroerde omstandigheden weer de komende winter af. Deze mensen uit allerlei landen zouden verdeeld worden over de landen van de EU, zodat ze daar een eerlijke asielprocedure zouden krijgen. Maar niemand nodigt ze uit. Protesten en rechtszaken daartegen lijken niets uit te halen. Het lijkt er op dat Europese bestuurders hen bewust jarenlang laten creperen, om zo een signaal af te geven: vluchten naar Europa heeft geen zin.
Je kunt er je schouders ophalen: heel naar voor die mensen, maar er is toch niets aan te doen. Maar er zijn ook mensen met meer verwachting. Een aantal van hen is van plan om met kerst naar Griekenland te rijden. In een lange optocht laten ze zien – ‘dit kan zo niet langer. Als het moet willen wij wel een deel van deze vluchtelingen naar Nederland brengen.’ Of het echt helpt, is nog onduidelijk. En toch offeren ze hun gezellige kerst opofferen voor mensen in een hopeloze situatie. Dat lijkt me ook de magie van verwachting.
Bram Beute
