‘Ik hoop dat u het me niet kwalijk neemt’ zei hij, ‘maar ik denk dat geloof in God voor zwakke mensen is. Mensen die een soort troost in de hemel nodig hebben.’ Ik zei dat ik hem dat niet kwalijk nam en dat hij helemaal gelijk had. Want ik ben inderdaad een zwak mens. En ik verlang inderdaad naar een Vader in de hemel.
Ik zei: ‘Maar dat ik naar een Vader in de hemel verlang, betekent toch nog niet dat Hij er niet is?’ ‘Hoezo niet?’, vroeg hij. ‘Nou, dat verlangen naar God kan toch ook een belangrijk signaal zijn? Ik bedoel: als jij in de woestijn loopt en je merkt een heftig verlangen naar water, dan is dat toch ook een belangrijk signaal voor je? Anders ga je dood!’
‘Ja, zei hij, maar van water weet je gewoon dat je het nodig hebt en of God bestaat dat weet je niet.’ ‘Tuurlijk, daar zit wel een verschil, maar zolang de mogelijkheid bestaat dat Hij er is, moet je de mogelijk overwegen dat zo’n godsverlangen een belangrijk signaal voor je is. Misschien heeft God dat verlangen wel in je gelegd in de hoop dat je naar hem op zoek zou gaan.’
Hij dacht even na. ‘Je bedoelt dat ik dat signaal dan zou negeren?’ ‘Precies! En trouwens, waarom keren we het argument niet eens om? Het kan toch ook zo zijn dat jij een lege hemel wenst? Ik kan best redenen bedenken waarom mensen wensen dat God niet bestaat. Bijvoorbeeld uit angst, of omdat ze zelf de baas willen zijn!
Vooral dat laatste: “ik maak zelf wel uit wat ik doe”, dat roepen we toch met z’n allen? Ja, daar kun je geen God bij gebruiken! Dat is dan een lastige bemoeial.’ ‘Okay, zei hij, je hebt een punt.’ We reikten elkaar de hand.
Ds. Guus Labooy
