KAMPEN - Wie de 'over the top' rock uit de jaren tachtig opnieuw tot leven wil brengen, bewandelt met z’n bips in een leopard skin broek een zeer smal pad. Grote suikerspin kapsels, make-up, haarbanden. "Wanneer is een beetje mascara cool en wanneer wordt het satire?" Emiel van den Berg die met zijn nieuwste band Blizzard een eerbetoon aan de jaren tachtig wil brengen, ziet het gevaar van een verkleedpartij. "Het moet niet lachwekkend worden. We willen de muziek uit die tijd echt een eer bewijzen."
En dat gaat de band doen door de jaren tachtig met veel bravoure, in al zijn bombast, terug op het podium te toveren. Dus mét zweetbanden, ongenuanceerde macho rocksongs, een lichtshow en rookmachines. "t Ukien is helaas te klein voor vuurwerk, maar op festivals, komt dat er ook nog bij."
Emiel wil het groots aanpakken. De gelouterde muzikant is er na zijn jaren in bands als Nou En en de Party Party Band van overtuigd geraakt dat een goed optreden de zintuigen op breed prikkelt. "Daarvoor hijsen we ons graag in een strakke broek. Het draait niet alleen om de muziek. Tuurlijk, die moet goed zijn, maar er moet ook wat te beleven zijn. Een optreden is een totaalpakket." Wat dat betreft zijn de jaren tachtig een dankbaar onderwerp. De shows uit die tijd leken soms niet gekker en grootster te kunnen met magnesiumbommen, huizenhoge poppen op het podium en muren van gitaarversterkers (waarvan er dikwijls slechts één echt aan stond).
Notentovenaars
En dan is er nog de muziek. Met gitaristen als Van Halen, Nuno Bettencourt en Paul Gilbert werd gitaarspelen in de jaren tachtig bijna een olympische sport. Verleidde de Rock ’n Roll uit fifties veel jongeren tot het opscharrelen van een gitaartje bij de lommerd, de notentovenaars uit de jaren tachtig, zorgden ervoor dat je hem weer te koop zette. Geen zin om acht uur per dag te oefenen op dat ene loopje met acht noten per seconde? Dan kon je het wel vergeten.
En dat hebben Emiel en zijn bandleden geweten. Lachend: "Ik heb nu echt huiswerk, het is lang geleden dat ik zo op de muziek heb zitten studeren en dan doe ik nog vooral ritmegitaar. Jurro (Brouwers, was onder andere gitarist in C of E, red) moet er helemaal tegenaan. Hij mag het grootste deel van de solo’s doen. Gelukkig is het een natuurtalent die op het gehoor de ingewikkeldste dingen na kan spelen, maar hij moet het wel allemaal instuderen. We vinden het belangrijk dat de muziek zoveel mogelijk klinkt als het origineel. De solo’s uit die tijd zijn vaak niet inwisselbaar, dus je moet ze precies naspelen."
Al die uren studie lijken hun vruchten af te werpen want volgens Emiel komen de jaren tachtig qua geluid steeds dichterbij. "Het is altijd spannend hoe het klinkt als je met z’n allen samen speelt. Klinkt het als het origineel? Dat lijkt goed te lukken. We staan echt met een dikke smile in de oefenruimte."
Emiel denkt dat de muziek uit de jaren tachtig bij veel leeftijdgenoten een snaar gaat raken. "Het is super leuk om de muziek die je hoorde tijdens je jeugd zelf te spelen. Het moet bijna wel dat veel van onze leeftijdgenoten dit ook erg leuk vinden." En dat de muziek met al zijn bombast door sommige muzikanten wel gezien wordt als een beetje fout? Dat deert Blizzard niet. "We zijn er niet zozeer voor de serieus kijkende muzikant. Bezoekers van ons optreden moeten gewoon lol hebben, daar draait het om."
Blizzard bestaat uit Emiel van Den Berg (gitaar), Jurro Brouwers (gitaar), Frans van den Kamp (zang), Jan-Peter ter Steeg (drums) en John Zoet (bas). De band speelt zijn eerste showcase (45 minuten) op zondag 22 mei om 15.00 uur in ’t Ukien. In de middag, zodat de kinderen uit de jaren tachtig, nu vaak zelf met kinderen, ook kunnen komen. "En zeg nou zelf, Wat is er fijner dan een zondagmiddag met lekkere muziek en een biertje? " De entree van het optreden is gratis.
