(door Nick de Vries)
KAMPEN - Even snel een boodschap en een praatje. De supermarkt aan de Dokter Dam is al sinds de jaren zeventig dé buurtsuper voor Brunnepe en de Hanzewijk. De huidige eigenaar, Mannes Kuiper, was er al sinds 1970 bij. Maar er verandert veel in de oude wijk. Het grootste gedeelte is gesloopt en herbouwd en ook de supermarkt wordt verplaatst. Alleen niet meer onder leiding van Mannes. De bevlogen ondernemer is ernstig ziek en heeft de zaak verkocht. Het werd te zwaar. Zaterdag staat hij voor het laatst in de winkel die 44 jaar centraal stond in zijn leven.
De mens en hun verhalen stonden altijd centraal bij de goedlachse Kuiper. Wanneer hij neerploft in een stoel uitkijkend over de wijk waar hij sinds 1970 zes dagen per week te vinden was, komt de verhalenmachine dan ook snel op gang. Kuiper is oprecht geïnteresseerd in de mens, in het verhaal van zijn klanten en van zijn personeel. En dat zorgt voor een band.
Die man zou eens een onderscheiding moeten krijgen, merkt een medewerker in de kantine op, als Mannes nog een telefoontje pleegt. Hij heeft zoveel voor deze buurt betekent. Het is niet altijd een makkelijke buurt geweest. Hij zorgt voor een prettige sfeer, in de buurt en in het bedrijf. Het is hier heel prettig werken. Erg vrij, maar er wordt ook hard gewerkt. Zijn collega's knikken instemmend.
Kuiper kwam in 1970 als stagiaire in de supermarkt, om 44 jaar lang niet meer te vertrekken. Een forse supermarkt voor die tijd; 400 vierkante meter, inmiddels 700. Twee jaar na zijn stage kwam hij in vaste dienst en in 1979 later nam hij de zaak al over. De toenmalige eigenaar ging stoppen. Dus: of ik raakte mijn baantje kwijt, of ik moest de boel overnemen. Dat laatste heb ik toen maar gedaan, aldus een geamuseerde Kuiper.
Cultuurshock
Aanvankelijk moest de jonge Kuiper, die zelf uit een klein dorpje kwam, wel wennen aan de sfeer in de straat, ingeklemd tussen de volksbuurten Brunnepe en De Hanzewijk. De mensen zijn hier enorm direct, lacht Kuiper. Ik had echt even zoiets van wat is dit nou? Maar het mooie was: er werd onversneden gezegd wat men van je vond en de volgende dag was alles weer goed. Ik ben die mentaliteit erg gaan waarderen. Bij ons in het dorp werden zaken toch vaak met de mantel der liefde bedekt. Hier weet je wat je aan de mensen hebt.
De supermarkt staat volgens Mannes in een gezellige, maar pittige volksbuurt die er, nu de Oude Hanzewijk is afgebroken, flink op vooruit gegaan is. Vlak voor de afbraak waren de problemen op hun hevigst: daklozen, drugs, winkeldiefstal. Mannes heeft de situaties naar eigen zeggen altijd het hoofd kunnen bieden, omdat hij geleerd heeft om rustig te blijven in crisissituaties. Deze kalmte en mensenkennis kwamen ook van pas toen hij geconfronteerd werd met een van de uitwassen van de moeilijke buurt'.
Ik woonde in die tijd nog tegenover de winkel en nam iedere avond een kistje met de dagomzet mee naar huis. Dat sprong blijkbaar in het oog. Op een avond ging ik naar huis toen ik in de portiek lawaai hoorde. Op de trap kwam ik iemand tegen met mijn geldkistje in zijn handen, die had hij zojuist uit mijn huis gehaald. Ik bleef rustig en ging het gesprek met hem aan. Ik nam hem uiteindelijk mee naar mijn woonkamer waar hij zelfs nog een borreltje gedronken heeft. Ik hoefde niet persé de politie erbij, maar mijn bedrijfsleider, die ik had ingelicht, deed dat wel.
Ook met winkeldiefstal heeft Kuiper te stellen gehad. Lachend vertelt hij over die keer dat hij een man met een biefstuk in zijn broekspijp betrapte. We renden er met zijn allen achteraan en kregen hem te pakken, maar hij wist mij nog wel een flinke klap op mijn achterhoofd te geven. Ik stond echt even te tollen op m'n benen.
Contact met mensen
Ondanks de problemen die de wijk soms kent, vindt Mannes het toch vooral een heel gezellige wijk, waar hij met veel plezier heeft gewerkt. Veel mensen kennen mij bij naam, maar helaas ken ik hen niet allemaal. Ze kunnen moeilijk met een naamplaatje op gaan lopen, haha. Soms kijk ik nog wel eens op Facebook om te zien wie iemand precies is. Ik ben benieuwd naar de verhalen achter de personen, die blijven je bij.
Een mooi voorbeeld speelde onlangs toen er ineens drie mannen en een vrouw in zijn winkel stonden. Ze bedankten me voor het terugbrengen van hun portemonnee. Ik wist niet waar ze het over hadden. Totdat ze de stad Bristol noemden. Een jaar eerder had ik die portemonnee gevonden en naar de politie gebracht. Deze mensen, oorspronkelijk uit Engeland, hadden een jaar lang in Congo gezeten voor welzijnswerk. Pas nu ze in Kampen kwamen wonen, nam de politie weer contact op en kregen ze hun portemonnee terug. Dat soort verhalen vind ik echt prachtig.
Eigenlijk had Kuiper tot de verhuizing naar de plek waar nu nog driftig gebouwd wordt, eigenaar willen blijven van de C1000, maar zijn ziekte heeft de boel in een stroomversnelling gebracht. Bij Kuiper is uitgezaaide kanker vastgesteld en het werk is hem te zwaar geworden. Hij heeft de laatste tijd wat gas teruggekomen. Nou ja, dat valt ook wel mee, want officieel hoort hij nu thuis te zitten, lacht zijn vrouw. Kuiper is een perfectionist en kan het werk moeilijk loslaten. De supermarkt zo efficiënt mogelijk runnen en de klanten tevreden houden, dat vond ik het mooist. Ik heb mijn werk altijd een grote uitdaging gevonden. Anders houd je het niet vol met werkdagen die vaak niet voor tienen eindigden. Ik heb me nooit verveeld.
De C1000 wordt overgenomen door Drontenaar Arno Benning. Al het personeel mag dankzij de inspanningen van Mannes blijven. In juni 2015 verdwijnt het C1000-merk landelijk en wordt de C1000 omgebouwd tot Jumbo. Een jaar later verhuist hij naar de nieuwe locatie even verderop in de straat.
Bevlogen supermarkteigenaar neemt afscheid van pittige maar gezellige wijk
