’t Is maar wat in disse stad.

Zakt in de geute, de kogel is deur de karreke, de langebrugge blef twee richtings verkeer. ’t is makkeli’jk achterof zeggn det ak ook wel veurof kunn vertelln, maar det is een koe in de konte kiekn, maar ieder weldenkend mense ádt gevuul, dit wordt ‘m niet, dit goan ze nooit doen, Kortumme, moraal van ’t ver’aal, een paar ton over de balleke e smeetn van onze belasting centn.

De oproep van Hanjo Eijkhout van de kiender boerderi’je um vardere verstening van ’t gruune hart teegn te goan is een terechte, doarover bin in de road toen joarn geleedn ‘t ni’je zwembad plan an de orde kwam dudeli’jke ofspraakn e maakt, ’t was in de periode toen Jan Kattenbarg wet’older was.

De ruumte van ’t olde zwembad zol terug e geumm worrn an de netuur, maar ik ‘eb begreepn det doar op dit moment weer an e morrelt wordt, d’r worrn weer de neudige ballunnegies op e loatn um d’r wat anders mee te goan doen. Gemeenteroad oal oe an oe ofspraakn, wees een betrouwbare over’eid, ’t gruune hart is al genog versteend.

Ze zeggn wel ies alles is politiek, maar politiek is niet alles, vri’jdagoamd bin we noa de stadsge’oorzaal e west, “Queen tribute”, ie vuuln oe al welkom aj an de deure ontvangn worrn deur gastheer Sam. As fervente Queen fens zat ik saamt met mien kammeroad Piet gruui en bluui uut des Heerenbroek op de punte van de stoel, te genietn van de knappe vertolking van de succesnummers van deze legendarische band van de in 1991 overleden Freddie Mercurie. Muzikantn die stuk veur stuk un vak verstoan en die de Queen sfeer op een geweldige meniere wistn uut te streuen over een volle stadsge’oorzaal die uutbundig mee klaptn en zwaaidn met alles wat e vroagd wier. ’t Ele rippetwaar kwam an de orde, maar toch bin en bliemm de ‘oogtepunten Bohemien rapsodie, skitterent vertolkt, en ’t kippevelnummer Barcelona, e bracht deur een zangeres op een meniere die niet onder deed veur Monserat Cabalee, die ’t oorspronkeli’jk zung met Freddie Mercurie bi’j de opening van de olympische speulnn in Barcelona. An ’t ende van ’t optreedn speuldn ze, op zien Kampers gezegd, wi’j bin de kampioenn, wi’j dachtn now is ’t of e loopn, want die jonges en ’t meissien ‘addn merakels un best e doan, d’r gingn al wat mensen de zaal uut, maar de achterblievers bleemm klappn, en waarachtig ze kwaamm weerumme, met een toegift, en toen ging ’t dak d’r echt of.

Noa ofloop in de koffiekamer veur een ofzakkertien kwaam de jonges van de band toevallig an ’t toafeltien noast ons zittn, mien kammeroad Piet sprung in de beenn en op zien zo goed mogeli’jke engels, want wi’j wistn niet beter det ze uut Engeland kwaam, begun ie de vertolker van Freddie Mercurie uutbundig te complimenteern det ie zo geweldig geneutn ad van oamd.

Die jonge keek ‘m wat skoapachtig an en ei’j zeeg, how maar, ik bin een tukker, ik kome uut Enschede. Wi’j keekn mekare an met een blik of we water zaggn brandn, oe is ’t mogeli’jk ’t waarn gewoon tukkers. Maar desalniettemin, wi’j em een prachtige oamd ad, zeker zo leuk as politiek. Ik ‘ope det de wet’older en de gemeente secretaris die d’r ook waarn ’t met mien eens bin.

En zo ziej maar weer, d’r is altied wel wat in disse stad.

Appien Floep.