Afval. Wie is er niet groot mee geworden? Vroeger maalde je er niet om of had je er zelfs geen weet van. Je gooide alles simpelweg weg. Met de aanwassende bevolking en ons toenemend kunstmatig leven is dat radicaal veranderd. Tegenwoordig is het een sport om zo min mogelijk afval te produceren. Zo niet vrijwillig, dan wel opgedragen door de gemeente. Die daarin een nieuwe melkkoe heeft gevonden.
De advertentie, waarin het nieuwe afvalcontainerbeleid aan de man wordt gebracht, bevat enkele rake punten. Een marketingstagiair(e) zou erop met een ruime voldoende afstuderen. Allereerst komen er inspraakbijeenkomsten. Mooi, gratis koffie is altijd meegenomen. Vervolgens worden we blij gemaakt dat ons afval niet zo lang meer thuis hoeft te staan: de kleinere zakken brengen we eerder weg en we kunnen dag en nacht naar de ondergrondse afvalcontainer in de buurt – wel die ons toegewezen is en niet die we zelf prefereren. Als we de oude, grotere zakken nog gebruiken, hoeft die maar tot tweederde vol. En, is de volgende tip, dan kan er makkelijker een goede knoop in – geniaal! Als we met Pasen eieren gaan zoeken, kunnen we het ei van Columbus vinden aan ons gemeentelijk regeringsfront. De in de IJssel gevonden eeuwenoude kogge is een toonbeeld van onze propere overheid. Door die, samen met ander wrakhout, te verwijderen is er schoon schip gemaakt. De IJssel wordt opgeschoond en gevonden afval wordt netjes opgeruimd, zoals dus aangetroffen oude scheepswrakken. Bij het baggeren wordt het rivierwater zelfs schoon gespoeld!
Vaak denken we dat we met de moderne attributen het leven gemakkelijker maken. Maar de afstand tot de natuur neemt toe en er wordt steeds meer gekunsteld en geknutseld. Dat compliceert het leven weer en levert onbruikbare bijproducten op, oftewel afval. Ooit leefden we in en met de natuur, te weten in de tijd van Adam en Eva, maar toen ging het al mis, zij het op een ander vlak. Waar we tegenwoordig in of bij de natuur leven, komt er toch afval om de hoek kijken. En hoe geciviliseerder we leven, hoe meer afval we produceren. Voorheen loosden we eenvoudigweg in de natuur, bijvoorbeeld in een kolk langs de dijk. Onze schone (in de betekenis van mooie!) aarde kan het echter niet meer aan en we vervuilen ons eigen nest. Zo is vanzelf een markt gecreëerd voor hergebruik waarvoor inmiddels een volwaardige industrietak is ontwikkeld. Voor sturing en leiding komt moedertje overheid moedertje natuur een handje helpen. We mogen minder afval produceren en we moeten meer scheiden. Een goede ontwikkeling maar de gemeente maakt het ons wel lastig en duur. Het idee van ondergrondse containers klinkt aardig maar daar kan veel minder in terwijl de kosten hetzelfde blijven!
Toegegeven, het bedenken en uitvoeren van milieu- en afvalbeleid zal de nodige hoofdbrekens kosten. Doch daarvoor zitten ambtenaren in de luxe positie van werk en betere arbeidsvoorwaarden dan elders, op het topsegment na. Een ongemerkt dilemma is het nieuwe verbod op gratis plastic tasjes in winkels. Dit goedbedoelde idee wordt teniet gedaan als mensen via internet bestellen. Het verpakkingsmateriaal waarmee het (kleine?!) bestelde product geleverd wordt, is veelal veel meer dan dat wat we kochten! Zullen we toch maar weer naar de Oudestraat gaan en daarmee bovendien de kleine ondernemer steunen? We gaan dan met een eigen tasje in de jaszak en, al is het om de hoek, wel met de auto want je mag niet fietsen in de Oudestraat en het kon wel eens gaan regenen. Zo komt de verantwoording voor een goed milieu- en afvalbeleid toch bij onszelf te liggen. Dat biedt weinig hoop. Het aantal Kamper ingezetenen is deze week constant 52.038 gebleven maar dat betekent nog altijd 52.038 afvalbergen!
Mister M
Contact:
Krabbels@MrM.nl
of archief (in eigen beheer)
http://www.Facebook.com/gekrabbel
