KAMPEN – Het compliment dat ze een ongekend vitale indruk maakt voor een 100-jarige neemt ze schouder ophalend in ontvangst. Gevolgd door de opmerking ‘dat ze haar allemaal naar de mond praten’. Johanna (Jo) de Kleine – De Munnik is nog haarscherp en … een tikkeltje direct.
Haar kinderen Wim de Kleine, Joke ter Horst – De Kleine en Coby van ’t Veen – De Kleine kennen haar niet anders. Ze stralen veel warmte uit naar hun moeder op deze herfstige vijfde oktober en delen af en toe een plaagstootje uit. Niet alle gedeelde herinneringen hoeven in de krant, zeggen ze lachend.
Van de 100-jarige zelf schijnt het sowieso niet per se te hoeven, al die aandacht. Al toont ze zich uiterst bereidwillig als haar wordt gevraagd te verhuizen naar een andere stoel voor een foto met haar drie kinderen. Praten met haar is al even makkelijk. Zeggen dat ze ‘een vitale indruk maakt’ is alles behalve een gezochte manier om het ijs te breken. Het is de waarheid. Ze hoort soms zelfs meer dan het jongere gezelschap dat haar omringt. “Ik vind het irritant als mensen dicht voor je komen staan en hard gaan praten. Ik ben niet doof, ik versta je zo ook wel.”
Haar verpleegsters hebben daar aan moeten wennen. Vandaag is ze te gast bij haar dochter Coby. Er wordt Kampers gepraat. Als het moet ook door Joke, die al een groot gedeelte van haar leven in Brabant woont. Mevrouw De Kleine zelf heeft haar kinderen overigens wel ABN geleerd. Velen kennen haar van de winkel in de Oudestraat en ze hecht er aan dat haar kinderen ook zuiver Nederlands kunnen praten.
Tegenwoordig runt kleinzoon Ab-Wim Kinderspeciaalzaak De Kleine. Hoewel mevrouw De Kleine er nooit op heeft aangedrongen is ze erg blij met die opvolging. Deze maand heeft ze nog een ander, heel bijzonder moment, om trots op te zijn. Haar eerste achterachterkleinkind wordt geboren. Het woord zelf hebben we nog niet eerder geschreven in deze krant en we houden het op de spellingsvariant zonder streepje.
Met de kaart op schoot naar het Gardameer
Op deze feestelijke dag slaat mevrouw De Kleine een gebakje af. Ze heeft met mate geleefd. Wat zeker niet wil zeggen dat ze zich de geneugten van het leven heeft onthouden. Eind jaren vijftig en begin jaren zestig van de vorige eeuw ging het gezin De Kleine al met de auto op vakantie naar het Gardameer. Van navigatie had nog niemand gehoord. Met de kaart op schoot gaf mevrouw De Kleine haar man aanwijzingen. “Hier linksaf en daar rechtsaf.” En zo kom je ook in Italië. Mevrouw De Kleine en haar kinderen bewaren er goede herinneringen aan en kunnen die gelukkig nog samen delen. Haar geest is nog jong.
